niedziela, 24 listopada 2013

Niech się zima chowa

...bo produkcja czapek nadal w toku...
Właściwie tego posta pisałam już od tygodnia, ale od właśnie tego tygodnia kompletnie zmienił mi się rozkład dnia. Cały dzień w ruchu, a gdy mogłam już się na czymś skupić, to były to wyłącznie druty. Nie było mowy o żadnym wysiłku umysłowym, bo wystarczy że moje zwoje mózgowe do południa mają wreszcie zajęcie, później muszą odpocząć. Pocieszam się, że to długo nie potrwa, bo mam to szczęście do szybkiej adaptacji, ale na początku jest mi trochę dziwnie...
W ten właśnie sposób, gdy nie ma mowy o wymyślaniu bardziej umysłochłonnych form, produkcja czapek idzie w najlepsze. Oto co zrobiłam:



Powstała nawet czapka dla teściowej:



Oraz inne bez specjalnego przeznaczenia




Dwie BORDOWE czapki. Różnica koloru wynika ze zdjęć robionych w różnym świetle



Poniżej widać, że są dwie. Przyjrzyjcie się warkoczom, Każda z czapek mma odrobinę inaczej rozplanowane. Ale tylko odrobinę :))


Dwa komplety z szalikami:





O sprawach technicznych mogę Wam tylko powiedzieć, że do wszystkich używałam drutów KP nr 4,5 i 6, w porywach szydełko nr4 (do zakończeń i kwiatków), a szaliki zrobiłam na prostych ósemkach. Ile czego poszło - nie wiem, miałam pełno resztek i wełen zwijanych w jeden wielki kłębek. Jaka to włóczka - też nie wiem, nie miałam banderoli, ale są to wełny i ich mieszanki..

Co najważniejsze, wszystkie prezentowane czapki oraz komplety (oprócz kremowej czapki, którą dostała już teściowa) mogę sprzedać. Jeśli jest ktoś z Was zainteresowany, proszę o maila.

Na drutach jeszcze robi się zielona czapka, a potem już chyba rękawiczki dla Sis :))

piątek, 15 listopada 2013

Zaczapkowanie totalne

Zaczęło się niewinnie. Moja Sis od dłuższego czasu męczyła mnie głośno i wyraźnie dawała do zrozumienia, że zima się zbliża i ona będzie mocno przymarzać. Pewnego dnia jej dawanie do zrozumienia przerodziło się podczas wizyty w pasmanterii w bardzo głośny komunikat. Nie było absolutnie żadnej drogi ucieczki dla mnie. Musiał zacząć dla niej powstawać komplet zimowy: czapka, rękawiczki, szalik.
Pierwsza powstała czapka:


























Tak tak, dobrze widzicie: będzie komplet razemwiczkowy, siostrzany do mojego, zrobionego ubiegłej zimy. Pod wpływem Razemwiczek Intensywnie Kreatywnej.
Robiłam z Kotka (100g=300mb), na drutach KP2,5.

Aby nie było, że się powtarzam i wciskam dawny urobek, poniżej fotka obu siostrzanych czapek:


























oraz zaczętych rękawiczek:


























Sis miała przyjść i przymierzyć, czy obwód i długość (mają być krótsze od moich) jej pasują, ale jak dotąd się nie zjawiła. Razemwiczki zostały odłożone na potem, a na druty wskoczyła znów czapka:


























Zrobiłam ją z włóczki Schachenmayr Nomotta Two in One (50g=80m), na drutach KP4,5, na okrągło. Do tego rozweseliłam ją szydełkowym kwiatkiem z grubaśnej kremowej włóczki. Śłońce wyszło na chwilkę i prześwietliło kwiatek..
Zrobiłam jeszcze do kompletu szyjogrzej, ale chyba wstydliwy jest, bo schował się przed sesją zdjęciową... :)) Na czapkę i szyjogrzej zużyłam prawie 2 motki włóczki.

Potem powstała kolejna czapka, tym razem na narciarskie wypady:


























Jedną kurtkę mam z przewagą czerwonego, drugą z przewagą jasnej, wyblakłej maliny, a trzecią (tą najmniejszą..) kolorową, z przewagą intensywnego różu. Więc czapka będzie pasowała do każdej kurtki.

Gdy mąż zobaczył moją czapkę, od razu zgłosił zapotrzebowanie na czapkę zimową (na narty) dla siebie. Zrobiłam niemal identyczną, z tym, że do tej kremowej bieli nie dodawałam melanżu, lecz gładką, intensywną czerwień. Do czerwonej kurtki:



Myślę, że tym razem kolor lepiej przedstawia drugie zdjęcie robione z lampą błyskową. Pochmurne światło dzienne przygasiło tą czerwień.

Jeszcze poniżej czapki w duecie:


























Zrobiłam je z grubej włóczki, nieznanego pochodzenia, nieznanego składu, ale ciepłej i miłej w dotyku.
Druty to KP4,5 (ściągacz) oraz KP6 (reszta).
Jeśli kogoś zastanowił fakt, dlaczego czapka damska jest większa od męskiej, gdyż logika i obwody głów nakazywałyby inne proporcje, spieszę wyjaśniać, że ja muszę mieć czapkę luźną, żeby mi mojej fryzury zanadto nie psuła. A to bardzo ważne przy włosach krótkich i delikatnych, jak moje. Po nartach też należy być piękną  :))

Jako ciekawostkę, przedstawiam jeszcze fotkę czapek z wrabianym wzorem, od wewnątrz:


























Obie czapki, mimo że niemal identyczne z wierzchu, są inne w środku. Zrobiłam tak z czystej ciekawości, bo sama jestem ciekawa, który sposób sprawdzi się lepiej. Oczywiście szybciej przerabia się czapkę z czerwonymi gwiazdkami, bo z kolorowymi, ciągle nitki były skręcane od spodu. Za to na pewno nic się nie zaciągnie, a czapka jest odrobinę sztywniejsza. Z kolei czerwona czapka jest bardziej miękka i elastyczna. Zobaczę, jak sprawdzą się w trakcie użytkowania i dam Wam znać.

I jeszcze jedno: przy robieniu tych wszystkich tych czapek nie korzystałam z żadnych wzorów na formę czapki. Robiłam na wyczucie. Wzory na czapkach to wzór razemwiczkowy oraz wzór gwiazdki, który znalazłam w Burda Specjal Druty i oczka ABC robótek 1/2004, ale kompletnie ją przerobiłam, więc nawet nie zamieszczę schematu.

Oczywiście, kolejne czapki już w drodze :))

A na koniec trochę z innej beczki.
Przedwczoraj miałam bardzo miłą niespodziankę, w kiosku z gazetami. Nie mając ani grosza przy duszy kupiłam tooo:


























Jakim cudem? Za punkty payback.
W ciągu minionych 2 lat wymieniałam punkty zebrane w tym programie na kupon na zakupy w Empiku. Taki kupon zastępował pieniądze. Kłopot był tylko w tym, że nie zawsze chęć posiadania dóbr emikowskich szła w parze z posiadaniem w tym samym czasie kuponu. Trzeba było wracać do domu, zalogować się w internecie, wydrukować kupon i wrócić do sklepu. Tym razem będąc w takim jednym hipermarkecie, zaszłam do kiosku, aby pooglądać gazetki robótkowe. Akurat w tym kiosku zaopatrzenie jest dość dobre, więc i tym razem było z czego wybierać. Obejrzałam wszystko, co było możliwe, z bólem serca odkładając dwie gazetki, które szczególnie przypadły mi do serca. Już miałam wychodzić z tego sklepiku, gdy nad kasą mignął mi znaczek Payback. Przypomniałam sobie, że ostatnio przy zakupach kasjerka nabijała mi punkty na kartę. Zebrałam się na odwagę i zapytałam, czy mogę kupić coś za punkty z tego programu i czy muszę mieć kupon. Okazało się, że mogę, a kuponu mieć nie muszę, bo od razu ściągnie mi z karty. Nawet nie wyobrażacie sobie, jak ja się ucieszyłam!! W podskokach podbiegłam do półki z gazetkami, wyciągnęłam te dwie powyższe, dałam kartę payback, zatwierdziłam pin-em i gazetki moje :)))))
Piszę o tym, gdyż nie wszyscy o tym wiedzą, a warto :)) Nie jest to wpis sponsorowany...
Niedawno, przy okazji popsutej pralki przekonałam się, że ubezpieczenia działają, a teraz, że punkty też :))

poniedziałek, 11 listopada 2013

Kompletne niebieskie marzenie

Biorąc pod uwagę to, o czym pisałam w marcowym poście o podfarbowanej na niebiesko wełnie, powinnam nazywać ten sweter "niebiańskim marzeniem", ale pozostanę mocno dosłowna.
Miałam opisać ten sweter wczoraj, lecz gdzieś zagubiłam się w prozie życia i zwyczajnie, wybaczcie, zapomniałam. Oto on:
































Sweter robiłam w całości od góry, bez zszywania. Tym razem zamiast raglanu wyrobiłam rękawy z główką. Ma to swoją, anglojęzyczną nazwę, lecz w tej chwili kompletnie jej nie pamiętam. O niepamięci będzie jeszcze pewnie dziś nie raz mowa, więc umówmy się, że to przez tego Niemca (Alzheimer, znacie, prawda?), który zagościł w mojej głowie i ostatnio chowa przede mną wszystko, co się da... :))

Użyłam drutów KP nr3 oraz nieokreśloną ilość ręcznie farbowanej wełny przewiniętej ze szpuli.
Za zapięcie, oczywiście jak zwykle, odpowiadają zatrzaski

Wzorek na ramionach i rękawie to moja radosna interpretacja tego wzoru:



























Znalazłam go w sieci, nie wiem gdzie i nie wiem kiedy (sic! znów ten Alzh...) Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie, proszę o namiary.

Update 12-11-2013
MariaG podpowiedziała mi angielską nazwę zastosowanej przeze mnie metody wyrabiania rękawa w tym swetrze - to contiguous :))

A dobra anonimowa duszyczka podała namiar do strony z prezentowanym przeze mnie wzorem oraz wieloma innymi, nie mniej fascynującymi: https://plus.google.com/photos/104766284397153199727/albums/5629101754109019201?banner=pwa
Już znalazłam tam kilka wzorów do zastosowania w następnych moich swetrach :))

środa, 6 listopada 2013

Smutna jesień? To nie dla mnie...

I tego hasła będę się trzymała w najbliższym czasie i nie puszczę.

Farbowanie zakończone. Dofarbowałam niebieskiego:






























Wyszło podobnie, choć jaśniej, niż w pierwszej wersji, a miało być ciut ciemniej. Czyli loteryjnie, jak zwykle zresztą :)) Dół będzie więc jasniejszy niż góra i rękawy (bo rękawy już są). Zrobię do końca i ocenię efekty. Jeśli mi się spodoba, to zostawię, jeśli nie, to do prucia pójdzie całość i zacznę od nowa.


Kolejną ufarbowaną wlóczką jest intensywny róż, użyty w ostatnim kolorowym sweterku:




























Gdy wyjęłam go z garnka, na usta wcisnęło mi się wielkie WOW! Barwy wyszły cudne, wspaniale nasycone i mam w związku z tym następny pomysł. Oóż nadal nie zrezygnowałam z wizji zrobienia mojego wyśnionego czerwonego sweterka. Ta różowa włóczka może p farbowaniu dać piękny czerwony kolor, więc na pewno się do tego zabiorę. Jednak na razie nie mogę się oprzeć nowo powstałym kolorom.
Jeszcze zdjęcie grupowe:


























Świetny zestaw, prawda? :))

A żeby mi druty przez ten jeden dzień odłogiem nie leżały, zaczęłam robić czapkę dla Sis :)) Nie pokażę, bo przy tej szarości aparat mi się zbuntował.
To sobie podziwiajcie kolorki, a ja lecę kończyć niebieskie :))

poniedziałek, 4 listopada 2013

Kolorowej jesieni odsłona trzecia i ostatnia

Po długim czasie wreszcie mogę powiedzieć, że kolorowy sweter został definitywnie ukończony. Postawiłam na zatrzaski. Nie po raz pierwszy zresztą. Po prostu odpada problem z doborem guzików.
Ponadto rękawy zyskaly kolorowe wykończenie.
Pogoda nas dziś nie rozpieszcza, dlatego zdjęcia w sztucznym świetle, ale przecież uprzedzałam ostatnio, że teraz będzie to częste.




























O technicznej stronie tego swetra pisałam już w Odsłonie drugiej.  Tam znajdziecie również wzór wykorzystanego przeze mnie ażuru.


Oprócz tego swetra zutylizowałam kolejny lumpeksowy nabytek w kolorze pudrowego fioletu. Nijak na zdjęciu nie widać urody tej nitki, więc wierzcie mi na słowo, że jest po prostu piękna. W dodatku 100% wełna, mięciutka, lekko puchata i dość mocna:



























Lecz najciekawsze zostawiłam na koniec. Już niedlugo z drutów spadnie farbowane przeze mnie w marcu Niebieskie Marzenie. Na zdjęciu w stanie poczwarkowym:


























Trzymajcie proszę kciuki, żeby tylko wełny starczyło, bo coś za szybko jej ubywa, a nie wiem, czy uda mi się kolejną partię podobnie ufarbować...

czwartek, 31 października 2013

Siostrzana żółcistość

Od pewnego czasu (dotyczy ubiegłej zimy) siostra (w skrócie Sis) moja jedyna suszyła mi głowę o pewną robótkę, ale na razie, jako że jest ona w stadium larwalnym, nic na ten temat więcej nie zdradzę. W ubiegłym tygodniu pojechałyśmy do pasmanterii. Plan zakładał: wejść, zabrać co potrzeba i wyjść. Ja dzielnie trzymałam fason. Udawałam, że nic nie widzę i nic nie słyszę. Ale Sis moją szaloną wessało. Z zaciekawieniem i coraz większym entuzjazmem oglądała coraz to inne włóczki. Przebierała, miziała i kombinowała, co bym mogła dla niej jeszcze zrobić. W pewnej chwili jej wzrok padł na motek w bardzo intrygująco wesołym kolorze.  Kazała zrobić sobie sweter...
Kto wie, co jeszcze by tam kupiła, gdybym jej niemal na siłe nie wyciągnęła z tej pasmanterii. Dopiero przypomnienie o czekającej ją za kilkanaście minut wizycie lekarskiej podziałało...

No ok, starczy tego ględzenia. Zobaczcie lepiej, co tym razem wymyśliłam:




Zdjęcia po ciemku, lecz jutro obiecuję zrobić update z robionymi w świetle dziennym.

Projekt całkowicie autorski. Sweter ma fason kimonowy, robiony na maszynie do swetrów, a na ramionach przyszyłam elementy zrobione na szydełku. Nie korzystałam z żadnego wzoru, chociaż podobne elementy widziałam w rosyjskojęzycznych gazetkach Mod i Duplet.

Ściągacze na drutach nr3 (prostych i z żyłką), element szydełkowy na szydełku nr2, czyli dość luźno.

Włóczka: Opus Kristal 945m/100g.100%akryl) - włóczka jest zwinięta w 2 nitki.

Zużycie włóczki: 2,5 motka

I parę refleksji na temat tej włóczki.
Gdy zobaczyłam tą włóczkę i przeczytałam ile metrów zawiera motek, byłam w 100% pewna, że starczy jej na duży sweter. Niestety, tym razem kompletnie nie trafiłam i ciągle zadaję sobie pytanie, jak to się stało? A może długość nitki 945m dotyczy nitki pojedynczej, tymczasem włóczka była nawinięta w 2 nitki. Nie mam pojęcia. W każdym razie, Sis musiała jeszcze jeden motek dokupić.
W dodatku nitki tego akrylu przypominają Malwę: splot jest dość luźny, nierówny i szydełko się zaczepia.
Mój początkowy entuzjazm wobec tej włóczki spadł do zera. Nie kupię, a jak mi ktoś przyniesie, z miejsca odniosę.

A na koniec małe powiadomienie: idą zmiany. Po pierwsze już wkrótce zmiany te będą widoczne w postaci większej ilości zdjęć robionych w sztucznym świetle, gdyż czas do południa zabierze mi inne zajęcie. Nawet nie wiecie, jak bardzo skaczę z radości :))

Po drugie, Świat Aneczki jest już na Facebooku:  https://www.facebook.com/swiat.aneczki. Na fb będą pojawiały się migawki dotyczące bieżących robótek w trakcie ich tworzenia, aktualnego stanu ducha i innych spraw z robótkami związanych. Zapraszam!!

Update:
Załączam obiecane wcześniej zdjęcia swetra, wykonane w świetle dziennym:






wtorek, 29 października 2013

Wymiankowe cuda

Dawno, dawno temu, gdy chłodna aura zdawała się odchodzić w zapomnienie, a jej ceplejsza wersja ukwieciła ziemię, Kasia zaproponowała mi wymiankę. Początkowo wpadłam w panikę, bo nie miałam kompletnie pomysłu, co mogłabym zdrobić dla Niej takiego, co by ją ucieszyło, a sama dostać coś równie radosnego dla mnie. Wtedy ta dobra duszyczka naprowadziła mnie na pewien trop, ale o tym później. W każdym razie wiosna minęła, przyszło lato, a z nim mnóstwo szydełkowych pomysłów, po czym wraz z jego końcem w moich rękach znów zaczęły śmigać druty, dzięki czemu mogłam dokończyć wymiankowy projekt..
Najpierw będę się bardzo bezwstydnie chwalić i zachwycać jednocześnie tym, co dostałam
Zobaczcie, jakie śliczności od Niej otrzymałam:


























Oprócz tego co na zdjęciu, było również coś dla ciała, ale szybko zostało zagospodarowane, więc na zdjęcie się nie załapało :))

A teraz szczegóły, po kolei:
-prześliczna gwiazdeczka - jak z nieba:


























-zawieszka


























-serwetka



-DWUSTRONNA podkładka:




-cała masa maleńkich przepięknych elementów



O tu w kompozycji z moją ręką. Od razu widać, jakie są maleńkie i misterne. Po prostu cuuda!!


Co bardzo ważne i budujące, Kasia wszystkie te frywolitkowe śliczności zrobiła wyłącznie z myślą o mnie. To jej jedyne takie dzieła, w takich wzorach. Czy muszę wspominać, że na ich widok dech mi zaparło i języka w gębie z wrażenia zapomniałam...?? :))
Teraz mam całą zimę na ułożenie kompozycji z tych cudeniek, bo świta mi coś w głowie i krzyczy, żeby tylko nie zepsuć :))


A ode mnie do Kasi pojechał taki oto sweter:






Fason i wzór taki jak w moim zielonym sweterku. Zmieniłam tylko parę szczegółów na życzenie właścicielki. Jestem o tyle dumna z siebie, że sweter pasuje idealnie. Widziałam na zdjęciach przysłanych przez Kasię.

Do kompletu ze swetrem wysłałam też taką oto broszkę:


oraz kilka drobiazgów, którym już zdjęć nie zrobiłam. Może Kasia się pochwali :))

Dziękuję za niezwykłą, niesamowicie piękną i inspirującą wymiankę!!

sobota, 19 października 2013

Nic takiego...

...się nie dzieje - odpowiadam na pytanie zadawane przez co niektóre osoby, zaniepokojone moją znikomą aktywnością w sieci. Życie mnie wessało, po prostu.
Zrobiłam sweter, lecz na razie, dopóki nie trafi do właścicielki, nie pokażę :))

Poza tym wciąż utylizuję swetry. Uzbierały mi się ogromne ilości włóczki, całe pudło. Zdjęć nie będzie, bo właśnie światło znów gdzieś uciekło. Ale o tej porze roku to już norma...

Za to mała migawka, tego, co powstaje już od bardzo dawna, jako przerywnik dla innych robótek:


























Dzisiaj w drodze do sklepu, znalazłam wreszcie odpowiedni kawałek styropianu, na którym mogłam ułożyć elementy swojej powstającej w ślimaczym tempie irlandki. Niech Was nie zwiedzie mała ilość tych elementów, bo to tylko przód. Pozostałe zasilą tył oraz rękawki, tylko że przydałby się jeszcze jeden kawałek styropianu, aby wszystko poprzypinać. Jak widać, zostało jeszcze sporo do zrobienia. Dużo małych, maleńkich elementów, które wypełnią powstałe luki. A potem przyjdzie czas na ich łączenie. Sporo jeszcze czasu minie, oj sporo, zwłaszcza że irlandka nie jest w tej chwili moim priorytetem.

Jak dotąd nie wymyśliłam, jaki sposób zapięcia wybrać dla sweterka pokazywanego dwa posty wcześniej. Wolałabym zamek, ale dwustronny, a takiego po prostu nie mam. Pewnie znów stanie na zatrzaskach...

Wymyśliłam też sobie bluzkę. Właściwie, to nie jest tak do końca mój autorski projekt, bo widziałam ciekawy sweterek jakiś czas temu w jednej z sieciówek i tak mi po głowie chodzi i chodzi i chodzi... Dlatego w końcu muszę go zrobić, bo mi głowę zadepcze :)) Zaczęłam więc przekopywać moje zapasy włóczkowe i coś tam uzbierałam, ale nie wiem, czy tej włóczki mi starczy. Nawet lumpy odwiedzałam w poszukiwaniu czegoś do sprucia, ale oprócz ciężkiej i topornej bawełny, niczego w tym kolorze nie trafiłam. Bo kolor ma być nie bylejaki, tylko kremowy. Ot taka fanaberia... ;))

A na razie, dopóki nie znajdzie mi się odpowiednia włóczka w kolorze kremowym,  na drutach błękitne marzenie....
Uciekam robić i życzę udanego weekendu!! :))