A raczej mleko w górach ...nas zastało. Zjeżdżaliśmy na wyczucie, z duszą na ramieniu i obawą, że niechcący na kogoś wpadniemy... Warunków do zdjęć prawie nie było, ale coś zrobić się udało. Przedstawiam Wam Pec pod Snieżką, a zdjęcia z tego i z wcześniejszego wyjazdu....
Lojalnie uprzedzam, że wszelkie osoby uwiecznione na tych zdjęciach, nie mają pojęcia, że się na nich znalazły...
Miejsce to bardzo sobie cenię ze względu na różnorodność tras i łatwości dostępu do poszczególnych wyciągów. Zjeżdżając jedną trasą łatwo można przemieścić się do kolejnego wyciągu na inną trasę. Człowiek się nie znudzi. :))
Wystraszonych od razu uspokajam: jestem w jednym kawałku :)) Chociaż nóg nie czuję.... Warunki takie, jakich nie lubię: śnieg ciężki i mokry. To nie to, co zjazdy w czasie mrozów. Było bardzo fajnie, ale ...męcząco, odrobinę zbyt męcząco.
A na koniec dowód na to, że na górskich drogach na drutach da się robić :))
Nie ma to jak kanapa we własnym domu... i robótka w dłoni... i kubek gorącej kawy z mlekiem... czyli wracam do domu :))
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą góry. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą góry. Pokaż wszystkie posty
niedziela, 17 lutego 2013
niedziela, 27 stycznia 2013
Biało, bielej, śmiało, śmielej...
Po ponad tygodniowym chorowaniu wreszcie nadszedł czas
upragnionego i wytęsknionego wyjazdu, na który zbieraliśmy się od ..Nowego Roku J
Po wszystkich tych zjazdach, z gorącą herbatą w dłoni relaksowaliśmy się patrząc na ogień w restauracyjnym kominku
Pozdrawiam cieplutko :))
Tacy jeszcze słabi, kaszlący, ale mocno zdeterminowani, na
stoku zastaliśmy takie widoki:
Wierzcie mi, po takim chorowaniu, miesiące ćwiczeń niewiele
dają. Równie dobrze można by sobie wszystkie te ćwiczenia darować. Efekt będzie
tak samo mizerny…
Tak więc z początku było ciężko, ale kolejne dni przynosiły poprawę kondycji i witały nas
coraz ładniejszą pogodą:
I wyobraźcie sobie, że na powyższym odcinku, bałwanka* zaliczyłam....
(*bałwanek- bliski kontakt z podłożem ze śniegu, w wyniku upadku mniej lub bardziej efektownego, na widok którego jedni pękają ze śmiechu, inni z przerażeniem łapią się za serce. Człowiek po bałwanku wygląda i czuje się jak sama nazwa wskazuje)
I mam wyrzuty sumienia niesamowite, bo po bałwanku, leżąc chwilę bez ruchu jak zawodowy żużlowiec, diagnozując, czy jestem jeszcze w jednym kawałku, na pytanie pani z uczącym się dzieckiem (którą usiłowałam wyminąć), czy wszystko w porządku, jedyne dźwięki jakie umiałam z siebie wydusić, były dźwiękami bardzo niecenzuralnymi... Mam nadzieję, że dziecko stało wystarczająco daleko, aby nie dosłyszeć... I uwierzcie mi na słowo, w takich momentach dziękowałam mojemu aniołowi stróżowi, który namówił mnie na zakup i noszenie kasku i błogosławiłam mroźną (-9'C) aurę, dzięki czemu byłam jak ogr i cebula - znaczy warstwy miałam :)) Po tym wszystkim wstałam, otrzepałam się i pojechałam dalej :)) Na szczęście tym razem obyło bez większych szkód psychicznych i fizycznych. Chyba...
Nawet małą tęczę udało mi się w kadrze zamrozić:
Uśmiech słońca zachęcił mnie nawet do hmmm dość śmiałych
zjazdów, również po końcowym, najbardziej stromym odcinku. Z moim wiecznym
lękiem wysokości i nogami co rok reperowanymi, uważam to ciągle za wyczyn J Co mi tam, przy mnie ortopedom i
rehabilitantom śmierć głodowa nie grozi J
Dla żądnych większych wrażeń, nagrałam również filmek z jednego
ze zjazdów. Od razu przepraszam za jakość, ale trzymanie w jednej ręce kijka i
aparatu, najwyraźniej wybitnie filmom nie służy J
Po wszystkich tych zjazdach, z gorącą herbatą w dłoni relaksowaliśmy się patrząc na ogień w restauracyjnym kominku
Bo widoków z okna hotelowego nie było za wiele z powodu kompletnego zasoplenia:
A jutro … hmmm… chyba trzeba odwiedzić znów ortopedę...
Subskrybuj:
Posty (Atom)























