Pokazywanie postów oznaczonych etykietą góry. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą góry. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 17 lutego 2013

Góry mleka..

A raczej mleko w górach ...nas zastało. Zjeżdżaliśmy na wyczucie, z duszą na ramieniu i obawą, że niechcący na kogoś wpadniemy... Warunków do zdjęć prawie nie było, ale coś zrobić się udało. Przedstawiam Wam Pec pod Snieżką, a zdjęcia z tego i z wcześniejszego wyjazdu....

























Lojalnie uprzedzam, że wszelkie osoby uwiecznione na tych zdjęciach, nie mają pojęcia, że się na nich znalazły...

Miejsce to bardzo sobie cenię ze względu na różnorodność tras i łatwości dostępu do poszczególnych wyciągów. Zjeżdżając jedną trasą łatwo można przemieścić się do kolejnego wyciągu na inną trasę. Człowiek się nie znudzi. :))

Wystraszonych od razu uspokajam: jestem w jednym kawałku :)) Chociaż nóg nie czuję.... Warunki takie, jakich nie lubię: śnieg ciężki i mokry. To nie to, co zjazdy w czasie mrozów. Było bardzo fajnie, ale ...męcząco, odrobinę zbyt męcząco.
A na koniec dowód na to, że na górskich drogach na drutach da się robić :))














Nie ma to jak kanapa we własnym domu... i robótka w dłoni... i kubek gorącej kawy z mlekiem... czyli wracam do domu :))

niedziela, 27 stycznia 2013

Biało, bielej, śmiało, śmielej...

Po ponad tygodniowym chorowaniu wreszcie nadszedł czas upragnionego i wytęsknionego wyjazdu, na który zbieraliśmy się od  ..Nowego Roku J
Tacy jeszcze słabi, kaszlący, ale mocno zdeterminowani, na stoku zastaliśmy takie widoki:



Wierzcie mi, po takim chorowaniu, miesiące ćwiczeń niewiele dają. Równie dobrze można by sobie wszystkie te ćwiczenia darować. Efekt będzie tak samo mizerny…
Tak więc z początku było ciężko, ale kolejne dni  przynosiły poprawę kondycji i witały nas coraz ładniejszą pogodą:







I wyobraźcie sobie, że na powyższym odcinku, bałwanka* zaliczyłam.... 
(*bałwanek- bliski kontakt z podłożem ze śniegu, w wyniku upadku mniej lub bardziej efektownego, na widok którego jedni pękają ze śmiechu, inni z przerażeniem łapią się za serce. Człowiek po bałwanku wygląda i czuje się jak sama nazwa wskazuje)
I mam wyrzuty sumienia niesamowite, bo po bałwanku, leżąc chwilę bez ruchu jak zawodowy żużlowiec, diagnozując, czy jestem jeszcze w jednym kawałku, na pytanie pani z uczącym się dzieckiem (którą usiłowałam wyminąć), czy wszystko w porządku, jedyne dźwięki jakie umiałam z siebie wydusić, były dźwiękami bardzo niecenzuralnymi... Mam nadzieję, że dziecko stało wystarczająco daleko, aby nie dosłyszeć... I uwierzcie mi na słowo, w takich momentach dziękowałam mojemu aniołowi stróżowi, który namówił mnie na zakup i noszenie kasku i błogosławiłam mroźną (-9'C) aurę, dzięki czemu byłam jak ogr i cebula - znaczy warstwy miałam :)) Po tym wszystkim wstałam, otrzepałam się i pojechałam dalej :)) Na szczęście tym razem obyło bez większych szkód psychicznych i fizycznych. Chyba...


Nawet małą tęczę udało mi się w kadrze zamrozić:



Uśmiech słońca zachęcił mnie nawet do hmmm dość śmiałych zjazdów, również po końcowym, najbardziej stromym odcinku. Z moim wiecznym lękiem wysokości i nogami co rok reperowanymi, uważam to ciągle za wyczyn J  Co mi tam, przy mnie ortopedom i rehabilitantom śmierć głodowa nie grozi J



Dla żądnych większych wrażeń, nagrałam również filmek z jednego ze zjazdów. Od razu przepraszam za jakość, ale trzymanie w jednej ręce kijka i aparatu, najwyraźniej wybitnie filmom nie służy J


Po wszystkich tych zjazdach, z gorącą herbatą w dłoni relaksowaliśmy się patrząc na ogień w restauracyjnym kominku


Bo widoków z okna hotelowego nie było za wiele z powodu kompletnego zasoplenia:


A jutro … hmmm… chyba trzeba odwiedzić znów ortopedę...

Pozdrawiam cieplutko :))