Pokazywanie postów oznaczonych etykietą takie tam... Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą takie tam... Pokaż wszystkie posty

czwartek, 23 października 2014

Tak króciutko

Kolejny raz, pewnie nie ostatni, odbyłam daleką podróż w krainę fantazji z następnymi bohaterami słowa pisanego...
Pływałam po bezkresnych morzach z piratami i wampiratami, przeżywałam ich przygody i obserwowałam potyczki. A gdy przyszło do wojny o lepszy świat, pragnęłam by dobro zwiciężyło.
Patrzyłam w jak krótkim czasie, dzieci potrafią dorosnąć i udźwignąć swoje przeznaczenie, gdy sytuacja tego wymaga. Cieszyłam się z rozkwitających uczuć odwagi, przyjaźni i miłosci. Smuciłam się utratą bliskich bohaterów.
Nie powiem Wam, jak ta historia się kończy, sami się przekonajcie. W każdym bądź razie i tak czuję lekki niedosyt...

Teraz udaję się w kosmos z kolejnym zmuszonym do szybkiego dorastania dzieckiem, Enderem. Jest tego kilka książek, więc jeszcze parę dni mnie nie będzie. Liczę, że w tym czasie moja rwąca ręka nieco się uspokoi i pozwoli mi na dalsze robótkowanie.

Pozdrawiam serdecznie :)

niedziela, 12 października 2014

Inspiracje -wprowadzenie

Jak niedawno obiecywałam, ruszam z nowym cyklem postow poświęconych wszystkim tym, co mnie inspiruje i tym, jak widzę otaczający mnie świat. Nie znajdziecie tu gotowych rozwiązań (gotowych wzorów i schematów), lecz drogę do ich znalezienia.

Od pewnego czasu zarówno bliżsi, jak i dalsi znajomi pytają, skąd mi się to wszystko bierze? Jak to się dzieje, że zrobiłam taką, a nie inną rzecz w taki właśnie sposób? W pierwszej chwili takie pytania budziły we mnie lekką konsternację, bo tak naprawdę to sama nie wiedziałam. Czułam, że dana rzecz ma być taka, a nie inna i to robiłam. Jechałam na czystym instynkcie. Osoby, które coś tworzą, wiedzą o czym piszę, bo z pewnością odczuwają podobnie.
W pewnym momencie jednak, zaczęłam się baczniej przypatrywać sobie i temu wszystkiemu, co mnie otacza. Odkryłam, nie to może zbyt wielkie słowo, zauważyłam porównując osoby z mojego otoczenia, że ja po prostu inaczej widzę wszystko, co mnie otacza. Jedne rzeczy widzę bardzo dosłownie, wśród innych rzeczy zauważam szczegóły, których albo się nie zauważa, albo przechodzi się obojętnie, bo są takie oczywiste.

Weźmy np taki oto obrazek:



(pobrany z http://www.naszanowazelandia.pl/zdjecie_nowa_zelandia/52/131/8211/)

Co widzi więlu ludzi? Owcę na pierwszym planie, z prawej pasącą się drugą, obie na tle malowniczego krajobrazu.

Co ja widzę? Oczywiście to, co i inni, ale ponadto:
- sympatycznego, przytulaśnego zwierzaka...
- piękną kompozycję, trafioną w odealny moment,
- na pierwszym planie chodzącą wełnę, obok drugą. Wprawdzie na czterech nogach, ale zawsze wełna :)
- miękkie faktury runa owiec, zamglony, nieco rozmyty krajobraz w oddali, wyraźnie ostre krawędzie trawy,
- idelane zgranie barw: kolory ziemi oraz zamglone niebieskości gór, nieba i wody, kojarzące mi się z moim swetrem takim:



oraz takim:



oraz takim, który za jakiś czas powstanie:



- spoglądając na krajobraz w oddali widzę jeszcze jedną inspirację na sweter: przenikające się plamy kolorów w sam raz na układające się asymetrycznie pasy.
- oczywiście całość obrazka, lub samą owcę z pierwszego planu, można przenieść na ubranie. Wprawdzie owcy na swetrze jeszcze nie miałam, ale mojego zwierzaka, szynszylę owszem:




- klimat zdjęcia może ponadto inspirować do zrobienia rzeczy w stylu góralskim lub rustykalnym..

Takim jednym zdjęciem, można więc inspirować się bez końca. Wyobraźcie teraz sobie, co się dzieje, gdy podobnych bodźców w Waszym otoczeniu jest o wiele, wiele więcej...

A Wy co widzicie na zdjęciu??

niedziela, 5 października 2014

Pastelowiec podróżny

Zanim przejdę do tematu właściwego, na początek krótka informacja. Mój osobisty profil na FB jednak wczoraj przerobiłam na stronę FB, licząc, że coś uda mi się uratować. Niestety uratowało się niewiele wpisów, jeszcze mniej zdjęć, więc istnienie tej strony nadal pozostaje pod znakiem zapytania. W każdym razie czeka mnie mnóstwo pracy z tym związanej.
Niestety, wszystkie osoby, będące wśród moich znajomych, stały się jedynie obserwatorami Świata Aneczki, przez co ich już nie widzę, a nad czym ogromnie ubolewam. Jeśli nadal chcecie być w gronie moich znajomych przyślijcie mi zaproszenie na profil FB Anna Maj ( na zdjęciu uśmiechnięta buźka w zielonym kubraczku wśród krokusów :))
Nie rozsyłam zaproszeń tylko dlatego, że może komuś wystarcza bycie obserwatorem Świata Aneczki, a Anna Maj zajmuje się nie tylko robótkami :))))

Tyle w kwestiach formalnych, więc wróćmy do tematu właściwego.

Na początku było całe mnóstwo końcówek kolorowych kordonków średniej grubości.
Ułożyłam kolory i zaczęłam robić bluzkę na bazie koła. Dotarłam do tego punktu:

























Bluzkę robiłam na bazie poniższego wzoru::



Nie pamiętam skąd go wzięłam, na pewno z internetu. Bardzo kiepskiej jakości. Na swój własny użytek wyostrzyłam i wydrukowałam.

Powyższe zdjęcia bluzki to już zdjęcia archiwalne, nie ma tej robótki i nie będzie. Sprułam. Z bólem serca, a jednak. W pewnym momencie bluzka zaczęła się układać nie tak, jak powinna. I nie jest to wina włóczki, lecz wzoru, gdyż robiłam identycznie z innej, grubszej bawełny i układała się jeszcze gorzej. Moim zdaniem należy zmodyfikować część wzoru, gdzie kończy się turkusowy kolor. Ale nie tym razem i nie tymi kordonkami.

Było to na wakacjach, piękne plenery podsunęły inną koncepcję. W ręce wpadł mi inny wzór.
Robiłam na plaży:



i w drodze:



Przejechała ze mną pół Europy (wiem, te zdjęcia były już kilka postów wcześniej, ale nie mogłam się oprzeć...)
i powstało totoo








Kolejne niefotografowalne kolory. Znów w każdym świetle wyglądają inaczej...

Wyrobiłam całe mnóstwo pasujących resztek kordonków o grubości podobnej do Perle5, szydełkiem jak zwykle ostatnio 2mm. Tył jest identyczny jak przód, tylko z mniejszym dekoltem.

Wzór taki:




Momentami bardziej zgadywałam niż rozczytywałam, ile jest oczek łańcuszka, gdyż schemat jest bardzo słabo czytelny. Pochodzi z albumu Picasa Paty Entretejendo Tak na dobrą sprawę, z tego albumu chętnie zrobiłabym prawie wszystkie bluzki.... :))
Wkrótce kolejna odsłona letnich robótek...

piątek, 3 października 2014

To już jakaś epidemia

W ostatnim czasie spotykają mnie niewyjaśnione dla mnie kłopoty z różnymi serwisami. Okazuje się, że nawet znając i stosując się do regulaminów, administrator serwisu i tak może Cię skreślić z jemu tylko znanych powodów. Nie pisałam o tym, bo po co. Nie ten serwis, to inny. Ale nie chodziło wtedy o moje robótkowe życie.
Tym razem niewyjaśniona epidemia zatoczyła dużo większe koło. Dotknęła mnie z siłą bomby atomowej.

Miałam konto na facebooku. Swoje bardzo PRYWATNE konto, ale żeby robótkowy świat je kojarzył, nazwałam je jak bloga: Świat Aneczki. Rodzina i znajomi, z którymi widzę na co dzień i od święta, wiedzieli o mnie i o mojej pasji, nikomu to nie przeszkadzało. Oprócz facebooka. Nie wiem dlaczego, kompletnie jestem zdumiona, zaskoczona i zszokowana, że zostałam tak potraktowana. Albo mam wyjątkowego pecha, albo na facebooku nie można pisać o swoich pasjach i pokazywać postępu prac wykonywanych w ramach hobby. Nie zarabiam na rękodziele, gdyż mam inną, równie zajmującą pracę. Tymczasem FB sobie nie wiadomo co ubzdurał i każe mi przekonwertować oś czasu w stronę. Moi znajomi staną się "lubiącymi to", stracę przynależność do różnych grup i zdaje się wszystkie wpisy, nie wiem jeszcze dokładnie, co mnie czeka.
To nie tak miało być, nie o to mi chodziło, bo gdybym chciała stronę, to bym ją sobie SAMA stworzyła. Straciłam dostęp do szybkich informacji, brak codziennej dawki inspiracji dla mnie jest już jak odcięcie wody. Usycham...
Na swoje konto nie mogę się zalogować. Albo konwersja, albo bye bye FB...
Wiecie co jest najgorsze? Że nie wiem jak i gdzie to zgłosić. Nie mogąc wejść na swoje konto można w pomocy "wyrazić swoją opinię". Oczywiście wyraziłam i dostałam zwrotnego maila z podziękowaniami za wyrażoną opinię. Oczywiście zero słów o mojej sytuacji. Ręce mi opadły...

Nie wiem jeszcze, co zrobię. Najprawdopodobnie przekonwertuję to w stronę, odzyskam, co da się odzyskać i stronę usunę. Liczę tylko, że pomożecie mi w podjęciu ostatecznej decyzji, bo ja już nic nie wiem. Na razie musiałam się wygadać, choć przypomina to gadanie przez łzy.

Tylko blogger mi pozostał...


Żeby jednak tak zupełnie łzawo nie było, zobaczcie, co zrobiłam z wykonaną wcześniej bluzką.

Pamiętacie tą bluzeczkę?:



Nie, nie została unicestwiona, nic z tych rzeczy. Przeszła jedynie delikatny tuning, dostosowujący ją do mojej skromnej (?) osoby i osobowości. Rękawy okazały się dla mnie za krótkie. Dół mnie drażnił. Całość była nieco zbyt długa i ozdobna plisa dołu jakoś w moim odczuciu sprawiała, że bluzka wyglądała zbyt ciężko. Więc odchudziłam:





Teraz jest już dla mnie idealnie, a Wam jak się podoba?

ps. Na kolory nie patrzcie, w każdym świetle ten turkus wygląda inaczej. Beż również :)

Drobna zmiana, a cieszy. Choć to nadal uśmiech przez łzy...

ps. Tak dzięki pierwszym komentarzom, uświadomiłam sobie, że warto, aby więcej osób znało tą historię. Pomożecie, jeśli rozpowszechnicie mój przypadek, zwłaszcza na fb. Przecież są osoby, które oprócz pisania o robótkach, nawet sprzedają rękodzieło na fb, a ich nikt nie kasuje.
Wiele osób z fb może nie wiedzieć co się stało, że zniknęłam, mogą być zdezorientowani. Może ktoś z zalogowanych osób mógłby nawet zgłosić tą sprawę do fb, może kilka, kilkanaście zgłoszeń coś pomoże. Nie może być tak, że ktoś kasuje Wam życie z tylko jemu znanych powodów, bo przecież regulamin nie został złamany. Dziękuję serdecznie.

poniedziałek, 21 kwietnia 2014

O wielkiej zdobyczy i efektach

Swojego czasu, nawet powiem: swojego długiego czasu temu, w ręce moje wpadło 10 (!!) szpul takiego dobra:



Jak widać powyżej, dobro to było w stanie iście rozpaczliwym: brudne, śmierdzące i z paprochami. Wszystkie 10 szt przewinęłam na motowidle, moczyłam, prałam, następnie suszyłam:



po czym wszystko przewinęłam w takie oto kłębuszki:


Część włóczki próbowałam farbować, ale okazało się, że nie da się uzyskać zdecydowanego koloru. Niektóre motki włóczki uzyskała jedynie poświatę w innym odcieniu, całkowicie niefotografowalną, choć na żywo wygląda interesująco. Oby się już więcej nie sprała :))

Jako że wciąż mam spore problemy z prawą ręką, nie mam siły na dłuższe machanie drutami. W pierwszej więc kolejności wpadłam na maszynę dziewiarską i wymyśliłam taki oto sweter:





poniżej jeszcze zbliżenie na aplikację:


a oto moja wdzięczna modelka, będąca insiracją dla swetra:



Sweter, jak już wcześniej wspomniałam, powstał niemal w całości na maszynie. Na maszynie do swetrów zrobiłam dzianinę, a maszyną do szycia zrobiłam wykończenia, w tym aplikację. Jedynie ściągacz dekoltu spadł z drutów KP nr3. Niebieska koronka jest elastyczna, więc całość nosi się bardzo wygodnie. Mialam go już kilka razy na sobie :))

Jeszcze tak króciutko słowa wyjaśnienia dla tych, którzy za mną tęsknili
Nie miałam kompletnie weny twórczej, żeby napisać cokolwiek. Nie wiem, czy to przez pracę, czy bolącą rękę, dopadła mnie silna komputerowa awersja. Komputer w domu dla mnie przestał istnieć.... Wybaczcie proszę, teraz będę już częściej. :)))

poniedziałek, 23 grudnia 2013

Wesołych (??) Świąt

Miało być tradycyjnie, od życzeń, zdrowia... no właśnie - zdrowia... Dopadło mnie paskudztwo, cisnęło do łóżka, a robota niech zrobi się sama. Ale byłoby fajnie. Niestety nic samo nie chce się zrobić, więc stękam, kwękam i jęczę żałośnie i piekę ciasta, lepię uszka i pierogi, smażę rybę, itp itd. Jutro przecież gości mamy.

Dziwna ta angina: najpierw zajęło mi stawy, a dopiero od wczoraj rozbolało mnie gardło. I to jak rozbolało! Żadne cudowne pastylki na stado dzikich bestii nie pomagają. Doktor zajrzawszy w gardło tylko wykrzyknął: ROPAA!! Kurcze, szyb montować i na szejka się kreować, ot co..
Najgorsze jest to, że przy zaordynowanym antybiotyku nie wolno alkoholu, a ja dopiero co zaszalałam i specjalnie na Święta Igristoje (za całe 7zł - czysta ekstrawagancja, ot co..) nabyłam. Tym sposobem Igristoje doczeka Sylwestra, a my spędzimy te Święta w czwórkę: Chłopaki, ja i moja angina...

Pewnie nie muszę Wam mówić, że i robótki leżą odłogiem? Nie da się, po prostu się nie da. Chociaż... uups, przybyła jeszcze jedna czapka, która niedługo pójdzie w siną dal. Postaram się zrobić fotkę i następnym razem, może już w bardziej sprzyjających warunkach zdrowotnych, na pewno będę się nią chwalić.

Jeśli chodzi o chwalenie, to na łamach tego bloga nie sposób nie chwalić moich chłopaków. Starszy zajął się logistyką (dostarczaniem produktów żywnościowych), a młodszy dzielnie asystował w pracach wszelakich, dzięki czemu brud z podłogi i sprzętów nie ewoluuje i nie mówi do mnie: mamo :))
Spójrzcie jakie drzewko w moim domu zagościło. Chłopaki nabyli, młodszy dekorował. Ja leżałam...



Powiesiliśmy wszystko to, co było w domu, a że łańcucha nie ma, to komu to przeszkadza? Nam się podoba :))
I w tym momencie składam Wam najserdeczniejsze z serdecznych życzenia zdrowych, spokojnych i radosnych świąt Bożego Narodzenia!! Niech się Was żadne paskudztwo nie ima, a Mikołaj bogato sypnie prezentami :)) Buziaczki wielkie!!

niedziela, 8 grudnia 2013

Zaczapkowanie totalne II

Jak tytuł powyższy wskazuje, nadal pozostaję w tematyce czapkowego szaleństwa. Wzięło mnie na dobre i jakoś końca nie widać:





























Granatowa (tak tak, granatowa, ale nie regulujcie monitorów, bo to aparat mi kolor prześwietlił) czapka z pierwszego zdjęcia i zielona ze zdjęcia trzeciego powstała dla moich chłopaków. Tak szybko mi je spod drutów zwinęli, że kilka dni czekałam na sposobność zrobienia im jakiegokolwiek zdjęcia.
Komplet szaro-czerwony powstał natomiast bez specjalnego przeznaczenia. Miałam trzy motki ładnej, bardzo grubej włóczki, więc bardzo byłam ciekawa efektu. Bardzo mi się podoba :))
Użyte włóczki: do granatowej przewinęłam kilka razy cienką włóczkę ze szpuli (na 99% akryl), zielona oraz kolorowa - poszłam właśnie sprawdzić etykiety, ale... NIE MAM :(( Wczoraj robiłam porządki...
Druty to dla granatowej i zielonej KP4,5, a dla szaroczerwonej KP6 (czapka) oraz proste 8mm (szalik). Nic by nie szkodziło, gdybym zrobiła ten komplet grubszymi drutami, ale takie mam w swojej kolekcji najgrubsze.

Była zrobiona jeszcze jedna czapka, ale zdjęcia jej zrobić nie zdążyłam. Wiąże się z nią dość ciekawa, chwilami komiczna, chwilami przyprawiająca o dreszcz grozy historia.

Otóż moja ciocia koniecznie zapragnęła mieć własnoręcznie zrobioną czapkę. Do tej pory dzielnie dłubała skarpetki na pięciu drutach. Jej pragnienie stało się tym większe, gdy zobaczyła na FB moje czapki. Pewnego jesiennego popołudnia umówiłyśmy się na wspólne dzierganie. Kupiła włóczkę, druty i stawiła się w gotowości bojowej. Co tu dużo mówić, ja również byłam w gotowości bojowej, gdyż koniecznie chciałam ją w ten jeden wieczór nauczyć tej niezbyt trudnej (hmmmm.....) sztuki. Pierwsza na przeszkodzie stanęła nam kupiona przez ciocię włóczka. Za cienka. Druty też. Taką czapkę to by robiła nie jeden wieczór, lecz kilka. W takim razie postanowiłyśmy, że czapka powstanie z podwójnie złożonej nitki, więc skręciłam dla cioci odpowiednie druty i przystąpiłyśmy do dzieła. Ja w tym czasie robiłam jedną z bordowych czapek, pokazywanych w poprzednim poście. W pewnym momencie moich uszu zaczęły dobiegać coraz głośniejsze odgłosy wydawane przez ciocię. Jakieś sapnięcia, syknięcia, a potem głośne: AUĆ. Tego nie należało ignorować w żadnym wypadku. Okazało się, że uszykowane przeze mnie druty kompletnie kłóciły się ze sposobem przerabiania cioci, której niewiele już było trzeba od zrobienia dziury w palcu. Nie pytajcie mnie Jak?? Po prostu technika. Ja przesuwam oczka na drucie palcami, a ona popychając czubek druta. A że moje KP mają ostre czubki, to bez bólu się nie obyło. Jeśli myślicie, że to jest ten dreszczowy moment, to jeszcze się rozczarujecie, jeszcze nie tak szybko... Na szczęście znalazłam odpowiednie druty na żyłce. A że żyłka była sztywna, się zwijała i nie chciała współpracować, to coż - wytnie się... Do tego okazało się, że jednak trzeba podpruć i wziąć jeszcze grubsze druty. W każdym bądź razie, zasiedziałyśmy się do późnego wieczora i czapki nie udało się nam w tym dniu skończyć. Rozpisałam cioci ostatni, chyba najważniejszy etap na kartce i czekałam cierpliwie na rezultat. Czekać długo nie musiałam, ciocia zgłosiła się do mnie równo po tygodniu. Z miejsca oświadczyła, że w swoim życiu już czapki nie zrobi i wyciągnęła z reklamówki swoje dzieło... Ale jeszcze zanim na nie spojrzałam, zobaczyłam na jej twarzy, a dokładniej obok zewnętrznego kącika lewego oka, ciemnoczerwony okrągły ślad. Zastanowiło mnie to, ale nie zdążyłam zapytać, gdyż jak dorośli mówią, się im nie przerywa, prawda? A ciocia moja w tym właśnie momencie, trzymając to swoje włóczkowe nieszczęście w dłoni, opowiadała, że tak się na tą czapkę zezłościła, że jak nią piz...ła (czyt.cisnęła), to mało sobie druta do oka nie wsadziła!!. I wiecie co, moja wyobraźnia okazała się w tym momencie niewystarczająca, choć dotąd na nią nie narzekałam. Za nic w świecie nie potrafię sobie wyobrazić, jak mogło do tego dojść...
Ulitowałam się więc nad ciocią i zrobiłam jej tą czapkę. Ma identyczny wzór, jak zielona z dzisiejszego zdjęcia, tylko ściągacz wąski, bez zawijania. Widzieć szczęście na twarzy bliskiej osoby - bezcenne :))
I to tyle z tej historii...

W każdym bądź razie, czapki jeszcze będą, rękawiczki dla Sis leżą i tęsknie kwiczą, zaczęte swetry również, suszy się już coś, co pokażę następnym razem (do kompletu z czapką, oczywiście), a chłopaki zgłosili swoje zapotrzebowanie na szaliki.... I to nie byle jakie. Jeden na pewno ma być niegryzący, w czarne i bordowe pasy. Drugi ma być ładny - nie ma to jak precyzja :))
Drogi Mikołaju, poproszę pod choinkę czasowstrzymywacz....

sobota, 19 października 2013

Nic takiego...

...się nie dzieje - odpowiadam na pytanie zadawane przez co niektóre osoby, zaniepokojone moją znikomą aktywnością w sieci. Życie mnie wessało, po prostu.
Zrobiłam sweter, lecz na razie, dopóki nie trafi do właścicielki, nie pokażę :))

Poza tym wciąż utylizuję swetry. Uzbierały mi się ogromne ilości włóczki, całe pudło. Zdjęć nie będzie, bo właśnie światło znów gdzieś uciekło. Ale o tej porze roku to już norma...

Za to mała migawka, tego, co powstaje już od bardzo dawna, jako przerywnik dla innych robótek:


























Dzisiaj w drodze do sklepu, znalazłam wreszcie odpowiedni kawałek styropianu, na którym mogłam ułożyć elementy swojej powstającej w ślimaczym tempie irlandki. Niech Was nie zwiedzie mała ilość tych elementów, bo to tylko przód. Pozostałe zasilą tył oraz rękawki, tylko że przydałby się jeszcze jeden kawałek styropianu, aby wszystko poprzypinać. Jak widać, zostało jeszcze sporo do zrobienia. Dużo małych, maleńkich elementów, które wypełnią powstałe luki. A potem przyjdzie czas na ich łączenie. Sporo jeszcze czasu minie, oj sporo, zwłaszcza że irlandka nie jest w tej chwili moim priorytetem.

Jak dotąd nie wymyśliłam, jaki sposób zapięcia wybrać dla sweterka pokazywanego dwa posty wcześniej. Wolałabym zamek, ale dwustronny, a takiego po prostu nie mam. Pewnie znów stanie na zatrzaskach...

Wymyśliłam też sobie bluzkę. Właściwie, to nie jest tak do końca mój autorski projekt, bo widziałam ciekawy sweterek jakiś czas temu w jednej z sieciówek i tak mi po głowie chodzi i chodzi i chodzi... Dlatego w końcu muszę go zrobić, bo mi głowę zadepcze :)) Zaczęłam więc przekopywać moje zapasy włóczkowe i coś tam uzbierałam, ale nie wiem, czy tej włóczki mi starczy. Nawet lumpy odwiedzałam w poszukiwaniu czegoś do sprucia, ale oprócz ciężkiej i topornej bawełny, niczego w tym kolorze nie trafiłam. Bo kolor ma być nie bylejaki, tylko kremowy. Ot taka fanaberia... ;))

A na razie, dopóki nie znajdzie mi się odpowiednia włóczka w kolorze kremowym,  na drutach błękitne marzenie....
Uciekam robić i życzę udanego weekendu!! :))

środa, 9 października 2013

Porządków moc i stan przedzawałowy

Nie wiem, czy ma to swój związek z porą roku, czy też z tym, że w bałaganie ciężko jest cokolwiek znaleźć, ale stało się. Mąz zrobił w swojej części szafy porządki. W ramach tych porządków wyeksmitował trochę ubrań, a ja jak sęp krążyłam wokół niego w oczekiwaniu na lepsze kąski... Doczekałam się. Łupy, jakie zgarnęłam, dostarczą mi rozrywki na bardzo długo, więc aż strach się bać :))
Ocaliłam od wyrzucenia 3 mężowskie golfy, wszystkie z włóczki 50% wełny i 50% akrylu:



Jak widać powyżej, dwa z nich z miejsca przerobiłam na nitkę, zostały tylko ściągacze. Do sprucia został jeszcze jeden golf. Nie wierzcie również kolorom na zdjęciach, bo światło jesienne bardzo kłamie. Kolory, jakie mi się trafiły to czarny i bordowobrązowy. Jestem ogromnie ucieszona zwłaszcza z tego czarnego, bo tego koloru to u mnie nigdy nie było za wiele, aż czasem bywało wręcz upierdliwe. A teraz mam całe mnóstwo cienkiej wełenki dobrej jakości. Aż chce się tańczyć :))

Oprócz golfów ocaliłam od poniewierki 2, niemal "nowiutkie koszuli":


Na zdjęciu jedna, bo koszule są identyczne, z tą różnicą, że jedna z nich była skracana. W pierwszej chwili chciałam przeznaczyć je w całości do oddania, ale mam już na nie pomysł, więc oddam to, co z nich zostanie. Myślę, że zostanie jeszcze sporo i ktoś się ucieszy :))
Wprost pełnia szczęśliwości :))

A teraz przepis na stan przedzawałowy, o ile nie gorzej..
-Wystarczy wziąć portfel i telefon, ubrać kurtkę z płytkimi kieszeniami i wyjść do pobliskiego osiedlowego sklepu.
- W drodze powrotnej zahaczyć o pobliski śmietnik, obok którego ktoś wyrzucił kawałki mebli
- Oglądać intensywnie zdemontowane meble, kombinując, czy te deski do czegoś jeszcze się przydadzą.
- Po stwierdzeniu, że jednak są za mocno uszkodzone, wrócić z samymi zakupami do domu.
- Rozpłaszczyć się z kurtki, rozpakować zakupy, zrobić kawę i usiąść przed komputerem
- Po jakiejś godzinie pobytu w wirtualnym świecie rozejrzeć się za telefonem.
- Odkryć nieobecność telefonu na biurku
- Odkryć nieobecność telefonu w pomieszczeniu
- Odkryć nieobecność telefonu w jakimkolwiek miejscu mieszkania
- Przypomnieć sobie, co niedawno robiliśmy obok śmietnika, w pozycji pochylonej
- Uzmysłowić sobie, co to może oznaczać
- Uzmysłowić sobie, jak ważny jest dla nas telefon
- Uzmysłowić sobie, jakie zdjęcia zawierał telefon (zwierzaki, wyjazdy, głupie miny i inne durnoctwa)
- Uzmysłowić sobie skalę problemu, gdyby te zdjęcia trafiły do sieci....
- Uzmysłowić sobie, że bez telefonu jak bez ręki...
Stan przedzawałowy gotowy...
W każdym bądź razie, z dudniącą w oszalałym tempie pikawą, jak strzała wyleciałam z domu w kierunku śmietnika, w nadziei, że tego telefonu nikt jeszcze nie zdążył znaleźć. Wybiegłam z klatki, a że owionęło mnie zimno, zaczęłam zapinać kurtkę. Wtedy poczułam coś twardego na brzuchu. Telefon leżał sobie i kwiczał ze śmiechu w kieszeni-kangurce mojej bluzki.... A ja mało na zawał nie padłam. Rany, zupełnie jak Hilary....

wtorek, 10 września 2013

Dziś...

Dziś jest TEN dzień.
Ten dzień, gdy człowiek nie wie, czy jeszcze się cieszyć, czy już smucić.
Gdy ma się jaskrawszą niż kiedykolwiek świadomość upływającego czasu.
Gdy życzą Ci 100 lat, a Ty się zastanawiasz, czy to dobrze, czy źle?? (osobiście wolałabym 100 lat spokojnego beztroskiego życia, niż 100 lat udręki, ale tak nie ma...)
Gdy myślisz, jak wiele  i jak mało przez te wszystkie lata osiągnęłaś.
I gdy myślisz, dokąd Twój los Cię jeszcze doprowadzi??
TO DZIŚ.

Siedzę sama, wznoszę toast do telewizora i zagryzam sernikiem na zimno.
TEN dzień....

poniedziałek, 26 sierpnia 2013

Maksimum maksymalności

Zanim pochwalę się, co ostatnio z moich rąk wypadło, muszę się podzielić z Wami radością, która mnie wczoraj spotkała. Otóż mamusia moja rodzona odwiedziła wczoraj naszą rodzinę na wsi i przywiozła mnóstwo produktów wiejskich typu "supernaturales" w ilości maksymalnie maksymalnej.
Zresztą zobaczcie sami:

1. pomidorki (jabłuszka już z innego źródła)


















Są jeszcze gruszki, ale się nie sfociły...


2. malinki (niewiele z nich wprawdzie już zostało..)












3. twaróg, taki z mleka prosto od krowy



























A teraz coś, co mnie tak uradowało, że skakałam z radości pod sufit (ale głowa cała, sufit również). Cała wieelka reklamówka włóczek od babci, z jej jeszcze PRL-owskich zapasów :))))


W dodatku włóczka jest w doskonałej kondycji, nigdzie nawet śladu szkodników, tylko ten zapach... Zaraz zabieram się do jej przewinięcia i wrzucam do pralki, jest ciepło, słoneczko grzeje, to i wyschnie błyskawicznie :)) A potem będzie się działo, oj będzie...

Ale zanim się do tego wszystkiego zabiorę, to podzielę się z Wami moim najnowszym odkryciem.
Otóż w ostatnim czasie mam napad na pianki wszelkiego rodzaju. Takie do jedzenia. Po przetestowaniu różnych przepisów z użyciem i jajek i margaryn i jeszcze innych cudów-niewidów, wpadłam na genialny w swojej prostocie pomysł. Otóż wystarczy nam bita śmietana w proszku (100% gwarancji, że nam się ubije), mleko i galaretka. No i może łyżeczka czy dwie żelatyny. Galaretkę zalewamy niewielką ilością wody, jakieś 100ml (ja zalewam ciepłą), żeby się rozpuściła, odstawiamy do wystygnięcia. Bitą śmietanę ubijamy jak nam producent na opakowaniu zaleca, tyle że zmniejszamy ilość użytego mleka o roztwór z galaretki. W trakcie ubijania śmietany dodajemy ostygniętą, ale jeszcze nie stężałą galaretkę i ubitą masę wlewamy do docelowego naczynia i odstawiamy do lodówki. Oczywiście można to jeszcze bardziej stuningować dodając owoce, startą czekoladę, orzechy (co kto woli), dodatkową galaretkę i co jeszcze tylko dusza zapragnie. Pianka jest zdatna do jedzenia niemal natychmiast po przyrządzeniu, choć proponuję jednak odczekać chwilę, żeby bardziej stężała, to piankę można kroić i jeść nawet palcami :)) Smacznego :))

wtorek, 30 lipca 2013

Radość wielka

Jeszcze nie nacieszyłam się ubiegłorocznym prezentem, a już mój Mężczyzna Ukochany sprawił mi kolejny. Kompletnie nie znajduję słów, aby oddać mój stan szczęśliwości, gdy odpakowałam tooo:


Prezent niezwykle pożądany i upragniony, do wyrabiania dużych form i przymierzania w trakcie robótki. Mam już takie druty, ale na początek zachowawczo kupiłam średnią żyłkę, która nie zawsze okazywała się praktyczna. Także w zestawie mich drutów do łączenia, żyłka nie jest zbyt długa. A teraz mogę poszaleć :))
Aaach, niech sobie pada, pędzą chmury, ale dla mnie świeci dziś słońce :))

I taka mała refleksja: jeśli chcesz mieć upragniony prezent, to wybierz go sobie sama :)) W naszym otoczeniu rzadko bowiem znajduje się osoba, która dokładnie chce, czego my pragniemy jeśli sami palcem tego nie wskażemy. Zazwyczaj nie ma takiej osoby. Przynajmniej ja tak mam, a wyjątków serdecznie gratuluję. Dbajcie o nie, dmuchajcie i chuchajcie... :))
Gdy tak sobie sięgam myślami wstecz, to właściwie rzadko dostawałam kiedyś trafione prezenty, o ile sama ich nie wybrałam... Chyba mistrzynią takich dziwnych prezentów była moja mamusia kochana. Ona uwielbiała prezenty praktyczne "do noszenia" lub "do stosowania". Czyli bluzki, sweterki, czasem bielizna (brrr...), czasem jakiś materiał na uszycie czegoś, czasem AGD.... I to wszystko dawane z dobrego i szczerego serca, solidne i dobrej jakości, bardzo praktyczne, lecz niezbyt w moim guście. Pamiętam, kiedyś w Boże Narodzenie dostałam sweterek. Był jasnoturkusowy (albo błękitny), nietoperzowy i właściwie wtedy bardzo na czasie, ale ja miałam rozpacz w oczach, gdyż pragnęłam dostać lalkę.  Innym razem, wiele lat później, a to był ten czas gdy namiętnie malowałam na szkle, moja mamusia stwierdziła, że kompletnie nie ma pojęcia, co mi sprezentować. Podpowiedziałam jej, że bardzo ucieszyłyby mnie szybki, ramki, farbki do szkła itp. Wiecie co usłyszałam: "szybki??? ramki???" i ten wzrok pełen politowania... "a na farbkach to ja się nie znam" - odparła z rezygnacją w głosie. A później jeszcze przez pewien czas dziwnie na mnie spoglądając wzdychała: "ty to masz pomysły..." Na szczęście w ostatnim czasie udaje się mamie mojej sprawiać mi o wiele milsze niespodzianki niż kiedyś i niech tak już zostanie :))

Jeszcze pochwalę się kolejnym rozkwitłym w ostatnim czasie storczykiem:


A w duecie:


poniedziałek, 8 lipca 2013

Tak zupełnie na marginesie

Dziś będzie kompletnie nierobótkowo, bo trochę ostatnimi czasy nazbierało się tematów różnych, ale niekoniecznie z robótkami związanych.

Na początek zacznę od wyróżnienia:


Wyróżnienie otrzymałam od Karoliny Kropka Kom, za co jej serdecznie dziękuję.

Wyróżnienie to przyznaje się blogom o liczbie obserwatorów mniejszej niż 200 osób.
Oto zasady tego wyróżnienia :

1. Napisz 11 losowych faktów o sobie.
2. Odpowiedz na 11 pytań.
3. Odwiedź pozostałe 10 blogów nominowanych razem z Tobą.
4. Nominuj 11 innych blogów do 200 obserwatorów, które przekazują nominacje dalej układając 11 własnych pytań.

I wybaczcie, ale ostatnio mam tak przeładowaną głowę, że wyłamię się z powyższych zasad i pozwolę sobie jedynie odpowiedzieć na pytania Karoliny:

1. Zatłoczone centrum miasta czy raczej bezludna wyspa. - bez różnicy, w każdym miejscu potrafię się wyłączyć i zostać sam na sam ze swoimi myślami, choć oczywiście na bezludziu myśli się łatwiej...
2. Co Cię najbardziej denerwuje w ludziach. - może się wydać to dziwne, co powiem, ale drugi człowiek mnie nie denerwuje, raczej jest mi żal osób, które postępują w życiu bezmyślnie, wulgarnie i krzywdzą osoby wokół siebie
3. Zakupy to u Ciebie szybka decyzja czy godziny spędzone na czytaniu etykiet. - raczej szybka decyzja, gdy idę do sklepu po z góry określone produkty, które znam. W pozostałych przypadkach czytam i czytam i czytam...
4. Najpierw mówisz potem myślisz czy długo ważysz słowa zanim się odezwiesz. - staram się myśleć, gdy mówię, choć zdarza mi się coś palnąć..
5. Robisz jedną rzecz od początku do końca czy kilka jednocześnie. - kilka jednocześnie, tak jest ciekawiej...
6. Niepowodzenie Cię zniechęca czy raczej daje kopa by dalej próbować. - raczej zniechęca, choć sporo nad sobą pracuję, aby tak się nie działo
7. Dajesz drugą szansę czy skreślasz osobę, która cię zawiodła. - daję drugą szansę, ale już nie ufam bezgranicznie gdyż zadra została...
8. Zwierzę - zwykły towarzysz czy przyjaciel po którym płaczesz. - przyjaciel
9. Największa tragedia kulinarna w Twoim życiu. - gotowanie nie jest moją specjalnością, toteż kompletnie nie przykładam wagi do tej czynności i raczej wszystko wychodzi zjadliwe, a jeśli tak nie było, to widocznie niezbyt się tym przejęłam, aby pamiętać :))
10. Lubisz niespodzianki czy zaczynasz czytać książkę od ostatniej strony. - raczej czytam od początku do końca, ale niektóre książki aż się proszą, aby zajrzeć na ostatnie strony...
11. Filmy grozy czy raczej komedie romantyczne.- grozy za dużo jest wokół nas, wolę zdecydowanie komedie, nawet romantyczne..

Ufff...

A teraz coś z innej beczki.
Na początek zwierzaki. A raczej minizwierzaki. A raczej owady. Chrabąszcze. Siedząc wieczorem na balkonie, zachwycając się zapadającym ciepłym zmierzchem i oczekując na zapalenie się na niebie miliardów iskierek, moje ucho podchwyciło dziwne dźwięki dobiegające z podłogi. Schyliłam się i cóż zobaczyłam? Owadzie zapasy:


Chrabąszcze te zwarły się w tej pozycji na dość długo, razem z mężem mieliśmy całkiem interesujące widowisko...

Nie potrafię nie pochwalić się moim storczykiem:


One kwitną u mnie jak szalone, więc temat może wydać się nudny. Ale tym razem zachwyciły mnie niezwykłe barwy, jakie w tym roku storczyk przybrał. Kolor wydaje się ciemniejszy i bardziej nasycony, niż poprzednim razem, a przecież nie był przesadzany, przestawiany i wody nie zmieniłam. Poza tym już niedługo rozkwitnie znów jasny storczyk, gdyż puścił dwa pędy, na których widać już całe mnóstwo pąków...


W ciągu ostatnich dni moje robótki leżą i kwiczą żałośnie, gdyż mam napad na:


Tak, tak, czereśnie... Trudno jest machać szydełkiem lub drutami sięgając jednocześnie po te niesamowite owoce. W tym roku zjadłam ich całe mnóstwo i chyba się w końcu dojadłam. Moi bliscy twierdzą, że chyba mam żołądek ze stali, bo normalny człowiek to po takich ilościach z WC chyba by nie wyszedł.... :)) A ja tam twierdzę, że jeśli się ma na coś aktualnie apetyt, to znak, że organizm tego potrzebuje i żadna ilość mu nie zaszkodzi :))


I tak zupełnie na koniec małe ogłoszenie "parafialne"
Otóż mam do oddania trochę szmatek - pozostałości po moich przeróbkach szyciowych, głównie końcówki za długich nogawek.

Zestaw nr1 -  cieńsze szmatki, największy kawałek to elastyczne płócienko odcięte z bluzki koszulowej. Pozostałe to końcówki nogawek spodni o różnej wielkości, nie odwijałam podłożeń. Białe nogawki są przybrudzone i nie prałam ich, gdyż materiał się trochę strzępi. Najlepiej coś uszyć i wtedy wyprać. Na wierzchu ten sznurek i lamówka, to jedwab. 



Zestaw nr2 - kawałki po skracaniu dżinsów i jeden sztruksowy. Większość z nich jest elastyczna


I tak sobie pomyślałam, że te wszystkie kawałki mogą się jeszcze komuś przydać, zwłaszcza osobom szyjącym lalki i ubranka dla lalek i maskotek. Nie ogłaszam candy, bo to jest bez sensu. Tym razem, kto pierwszy, ten lepszy. Osobę zainteresowaną proszę o komentarz pod tym postem z zaznaczeniem, czy chce jeden z powyższych zestawów, czy bierze oba, a na maila proszę o adres do wysyłki.
A jeśli ktoś się spóźni, to proszę nie wylewać łez, jeszcze nie raz będę miała takie coś do oddania, muszę tylko odkopać :))