...napisać....
Bo właśnie znów od kilku dni ciężko mi zebrać się w sobie. I nawet pomysłów na posty były tysiące. I pewnie o te tysiące za dużo...
To może od początku.
W czwartek, tak, ten tłusty czwartek, aby tradycji stało się zadość, nasmażyłam oponek:
Z oponkami od zawsze miałam 2 dylematy: za duże kieliszki i brak pomysłu na końcówkę ciasta.
Z pierwszym poradziłam sobie tak:
Nie wiem, jak dobrze to widać, ale to taki mały kapturek- dozownik do syropu. Się choruje - się ma :)
A co fajniejsze, tym razem z drugim problemem też sobie poradziłam, gdyż upiekłam OSZUKAŃCE:
Czyli, jeśli ktoś podobieństwa nie dostrzega, wyszły były sobie serowe faworki :))
Wszystko zostało ochoczo i ze smakiem pożarte... w kilka chwil... ;))
Impreza urodzinowa syna się udała. Dom stoi :)) Bardzo długo się wahałam, czy pokazywać, czy nie, ale co mi tam, pokażę. Ku przestrodze: pierwszy raz niemal zawsze oznacza niewypał:
Swoją wizję zrealizowałam w 100% ale... cóż, to widać gołym okiem, wyrabianie masy cukrowej nie było, nie jest i nie będzie moją mocną stroną. Zwłaszcza, że przyprawiłam ją bezsennością spowodowaną przeraźliwym bólem pleców... Masie cukrowej stanowczo mówię NIE
Dla niewtajemniczonych: to miała być rękawica bokserska na tle barw klubu żużlowego Stali Gorzów...
Ale smakowo tort był wyśmienity...
Po torcie zostało mi jeszcze sporo barwnika, więc wymyśliłam sposób na jego wykorzystanie. Mam zamiar zabarwić nim sweter. Gotowy sweter. Z bawełny.
Ooo tu widać już kawałki tego swetra:
Gwoli ścisłości nadmienić muszę, że te kawałki już są swetrem, ale że światło marne, prezentacja odbędzie się innym razem :)
W trakcie, w nawet bliskim skończenia trakcie, jest sweter z farbowanego rok temu kaszmiru:
Wstawiam obydwa zdjęcia, gdyż sama nie wiem, które lepiej prezentuje jego kolory. Chyba to drugie...
Jeszcze nie skończyłam poprzednich, a już na druty pakuje się kolejny, już wiosenny, sweter z bawełny:
Ten nie będzie farbowany. Ale potrzebny jest mi prosty w formie, taki "eleganciejszy", więc mam nadzieję, że takowy efekt osiągnę...
A już tak zupełnie na koniec zdjęcie Myszki. Na koalę. Nie mogłam się oprzeć..
No tak na prawie koalę ;))
Reasumując: nie lenię się, robię co mogę, a jak nie mogę to i tak robię, tylko to blogowanie ostatnio mi jakoś tak na wstecznym biegu wychodzi...
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tort. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tort. Pokaż wszystkie posty
poniedziałek, 11 lutego 2013
środa, 6 lutego 2013
Pasożyt
Zawsze, gdy kalendarz pokazuje kolejną pamiętna datę, sięgam
myślami do wspomnień. To wspomnienie jest jednym z nielicznych, które pamiętam
tak dokładnie i wyraźnie. Z jednej strony traumatyczne, z drugiej pełne
szczęścia…
Wiele lat temu miałam usuniętego, jak Dr House w serialu
mawia, pasożyta. Mój pasożyt nie chciał sam mnie opuścić. Walczył zaciekle do
samego końca, widocznie dobrze mu było w moim brzuchu. Ale na niego był już
czas najwyższy. W pełni rozwiniętych pasożytów tak długo się nie nosi, trzeba
je usuwać. Gdy wybudziłam się z narkozy, usłyszałam przejmujący, chwytający za
serce płacz z sąsiedniego pokoju. „To pani dziecko tak płacze” – tymi słowami
przywitała mnie pielęgniarka. A ja poczułam, że znów odpływam... Gdy uznano, ze
jestem już w pełni wybudzona, przyniesiono mi go do łóżka. Mój umysł próbował
dopasować to, co czułam w moim brzuchu i co widziałam na USG, do tego, co
właśnie oglądałam. Nie dopasował… Mój pasożyt okazał się zupełnie niepodobny do
wszystkiego, co sobie dotąd wyobrażałam. I czułam się z tym bardzo dziwnie. Ale
powiedzieli, że mój, więc zabrałam do domu, nadałam mu imię, karmiłam,
przewijałam, bawiłam, uczyłam, pokazałam jak żyć. I nauczyłam się jednej
jedynej podstawowej rzeczy na świecie, której potęgi dotąd nie pojmowałam, której nie uczą w szkole, której nie doświadczy się do męża ani nawet rodzeństwa czy rodziców: bezwarunkowej miłości do swojego dziecka. A mój kochany pasożyt nie raz i nie dwa
wystawiał to uczucie na próbę. Przypominam sobie te wszystkie nieprzespane
noce, gdy chorował (a chorował przez wiele lat od jesieni przez zimę do
wiosny), tą rozpacz, gdy kolejne ubrania i buty szły w strzępy i trzeba było znaleźć pieniądze na kolejne, te wszystkie moje wizyty w jego szkołach spowodowane skargami
nauczycieli i rodziców innych uczniów (do nikogo nie docierało, że z dzieckiem
z ADHD należy odrobinę inaczej postępować).
Dziś mój ukochany i jak dotąd jedyny pasożyt osiągnął
zaszczytny wiek, w którym można legalnie kupić alkohol i papierosy, w którym
sam może założyć konto w banku, w którym bez mojej zgody może podjąć pracę,
założyć działalność i w pełni odpowiadać, za swoje nietrafione wybory. 18 lat….
I jestem z niego dumna. Już tak mocno nie choruje. Jest
najlepszym uczniem w klasie. Jest w samorządzie uczniowskim szkoły, bierze
udział w konkursach wiedzy i w akcjach społecznych. Nawet czasem poczytam sobie
o nim w lokalnej gazecie… J I nawet sporty walki trenuje… Bardzo samodzielny i
kontaktowy facet mi wyrósł. Facet, już nie chłopiec…Hmmm… Jak szybko to dziecko
mi się postarzało…
Dziś imprezy nie ma. Jako, że ranga tego wydarzenia należy
do jednej z najwyższych, impreza odbędzie się w weekend. I niech nasz dom
wszyscy Święci w opiece mają, bo będzie się działo… J Mam nawet pomysł na
tort, ale że nie wiem, czy wypali, nie zdradzę sekretu J
Ale żeby tak całkiem dzień bez akcentów nie przeminął,
zrobiłam torcik bezowy. O taki:
Za chwilę mój pasożyt-dziecię-facet wróci z treningu i
odbędzie się zbiorowa konsumpcja.
Pozdrawiam serdecznie J
poniedziałek, 6 lutego 2012
Dodatki i tort
W końcu musiałam wyjść z domu. Syn ma dziś urodziny, a ja postanowiłam sobie, że zrobię mu niespodziankę i upiekę tort. Tyle tylko, że brakowało mi kilku dodatków. Na zewnatrz mróz, no to pomyślałam, że przydałoby się odkopać jakiś ultraciepły szalik i czapeczkę. I w tym momencie przypomniałam sobie, że przecież kilka czapek i szalików kiedyś już zdążyłam zrobić. Na początek troszkę czasu mi zeszło na kombinowaniu, gdzie ja to wszystko upchałam, czas mijał, tort jeszcze się nie robił, a ja do wyjścia nie gotowa. Aby nie marnować czasu zrobiłam szybko biszkopt i gdy tak sobie się rumienił, kontynuowałam poszukiwania.W końcu mnie olśniło i znalazłam:
ten szalik z trawki w rzeczywistości jest bardziej czerwony niż na zdjęciu - połączyłam 2 odcienie czerwieni.
Tylko ten czapkowy dorobek coś skromnie się prezentuje. Chyba trzeba będzie to nadrobić. Kiedyś mało chodziłam w czapkach, a od tej jesieni zdrowie mi się posypało i ubieram się dużo cieplej.
Do wyjścia padło na zielony zestaw :) Tak się ciepło ubrałam, a tak bardzo się spieszyłam, że cała się aż zapociłam. Mam nadzieję, że nie będę musiała tego odleżeć...
Na szczęście zdążyłam ze wszystkim, tort się udał.
Zrobiłam klasyka wiśniowo-waniliowego udekorowanego płatkami czekolady. I nawet smakował. Cieszę się, bo ostatnio tort piekłam kilka ładnych lat temu i synowi obiecałam, że następnego upiekę dopiero na jego osiemnastkę. Nie wytrzymałam do osiemnastki... Ale syn nie wypominał mi, że jestem niesłowna...
Niby tak niewiele, a ta cała dopołudniowa bieganina mnie wyczerpała na tyle, że teraz chyba się wkomponuję w kanapę ;) Powietrze ze mnie zeszło. I to dosłownie, bo dodatkowo w ramach niespodzianki udekorowałam synowi pokój ...17 balonami :) Warto było. Jego mina na ten widok - bezcenna :)
Czegoś w tym blogu nie rozumiem. Piszę tego posta o 18.30, a wyświetla się godz 9...
ten szalik z trawki w rzeczywistości jest bardziej czerwony niż na zdjęciu - połączyłam 2 odcienie czerwieni.
Tylko ten czapkowy dorobek coś skromnie się prezentuje. Chyba trzeba będzie to nadrobić. Kiedyś mało chodziłam w czapkach, a od tej jesieni zdrowie mi się posypało i ubieram się dużo cieplej.
Do wyjścia padło na zielony zestaw :) Tak się ciepło ubrałam, a tak bardzo się spieszyłam, że cała się aż zapociłam. Mam nadzieję, że nie będę musiała tego odleżeć...
Na szczęście zdążyłam ze wszystkim, tort się udał.
Zrobiłam klasyka wiśniowo-waniliowego udekorowanego płatkami czekolady. I nawet smakował. Cieszę się, bo ostatnio tort piekłam kilka ładnych lat temu i synowi obiecałam, że następnego upiekę dopiero na jego osiemnastkę. Nie wytrzymałam do osiemnastki... Ale syn nie wypominał mi, że jestem niesłowna...
Niby tak niewiele, a ta cała dopołudniowa bieganina mnie wyczerpała na tyle, że teraz chyba się wkomponuję w kanapę ;) Powietrze ze mnie zeszło. I to dosłownie, bo dodatkowo w ramach niespodzianki udekorowałam synowi pokój ...17 balonami :) Warto było. Jego mina na ten widok - bezcenna :)
Czegoś w tym blogu nie rozumiem. Piszę tego posta o 18.30, a wyświetla się godz 9...
Subskrybuj:
Posty (Atom)










