Pokazywanie postów oznaczonych etykietą knit. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą knit. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 22 lutego 2015

Efekt domina i jak może włóczka nas zaskoczyć

Tak bardzo zachwyciłam się ostatnio pokazywaną włóczką przerobioną na czapkę i miniszalik, że jednak postanowiłam poszukać takiej samej włóczki. Bardzo marzyły mi się rękawiczki. Niestety, w moim mieście owszem, znalazłam w kilku miejscach taką włóczkę, lecz ani jednego motka w poszukiwanych przeze mnie kolorach. Przy okazji, zachwycił mnie inny kolorystyczny mix tej włóczki. Tym razem nabyłam 2 motki, bo bez rękawiczek nie dało rady, musiały być.

Zrobiłam taki oto zestaw:



Włóczka ta sama, Greta Natura. Czapka powstała na drutach KP nr2,5, rękawiczki na KP nr2, szalik na KP nr3. Z dwóch motków pozostał zaledwie kilkucentymetrowy kawałeczek :))

Jestem z tego kompletu dumna, zadowolona, lecz do osiągnięcia pełni szczęścia jednak odrobinę mi brakuje.  Tym razem nie zawiniło moje wykonanie, lecz użyty materiał. Bo niby ta sama włóczka, lecz kompletnie inna. W tamtej kolory układają się w pasy, w tej delikatnie się przenikają. Tamta była w dotyku milusia, wręcz jedwabista, ta jest w porównaniu z tamtą nieco szorstka. A przecież to ta sama włóczka... Bardzo lubię ten zestaw, lecz ten egzemplarz włóczki nieco mnie rozczarował i zaczęłam bardziej zastanawiać się nad sensem poszukiwań jej w innych kolorach. Moje marzenie o nieograniczonych zasobach tej włóczki odeszło w siną dal... Może jeszcze ją kupię, może nawet nie raz, ale mój wyraźny entuzjazm zrobił się mocno niewyraźny.

Jestem ogromnie ciekawa, czy i Wam przydarzyło się coś podobnego?

czwartek, 19 lutego 2015

Gdy idziemy tylko po guziki...

Jakiś czas temu na FB pokazywałam morelową włóczkę, którą kupiłam przy okazji poszukiwać guzików w miejscowym dziewiarskim eldorado (czyt.pasmanterii).
Ostatnio brak guzików spędzał mi dość mocno sen z powiek, gdyż stałam niemal w obliczu katastrofy swetrowej wynikłej z braku odpowiednich zapięć. Problem ten na szczęście udało mi się rozwiązać, ale o tym napiszę kiedy indziej.

Wracając do włóczki, jako że morelka nadal tkwi na drutach (uuupsss...), przyznam się szczerze, że nie była ona ostatnim skutkiem ubocznym guzikowych poszukiwań. Ja wiem, że nie powinnam, ale w dziewiarskim przybytku rozkoszy głowa sama mi się obraca we wszystkie możliwe strony, byle to była strona z włóczkami lub kordonkami. A one tak kuszą, tak wołają...
Ze sklepu wyszłam uzbrojona nie tylko w przydasie szyciowe. Cieszyłam się jak dziecko z jednego, jedynego w tych kolorach motka mieszanki wełny i akrylu.

Motek bardzo szybko przerodził się w jedynie słuszne w tych warunkach pogodowych akcesoria:




Bardzo żałowałam tylko jednego: że to był tylko JEDEN motek. Czapka wyszła idealnie, a szaliczek taki mini, akurat pod kurtkę. Na rękawiczki nie starczyło...

A włóczka rewelacyjna, nie gryzie, milusia, dobrze się wyrabia, długość jak włóczki skarpetkowe, tylko słabszy skręt i nieco inny skład. Tak, to Greta Natura, 100g/410m, 65% akryl, 35% welna merino. Marzę już o niezmierzonych zapasach takiej włóczki we wszelkich możliwych kolorach... :)

Czapkę zrobiłam na drutach z żyłką KP nr2,5, a szalik na KP nr3. Nie maiałam wzoru, całość z głowy, wg własnych wyliczeń.

Ach czemu, czemuż to był tylko ten jeden, jedyny motek....

piątek, 13 lutego 2015

Kolorowo, skarpetkowo...

Na fali wyrabiania resztek włóczek skarpetkowych, w wyniku kolorowych poszukiwań urodził się w mojej głowie kolejny bardzo kolorowy sweter. Zaręczam, że mam tych włóczek jeszcze sporo, więc będzie się działo..
Lecz wracając do tematu dzisiejszych rozważań, zobaczcie proszę, jak te moje poszukiwania się zaczęły:



aby zmaterializować się w swetrze w tej postaci:




Nie regulujcie tylko ustawień monitora - dobrze widzicie.
Pierwotna koncepcja użycia koloru niebieskiego ewoluowała w kierunku fioletu, w dodatku w intensywnym, nasyconym kolorze. Do kompletu dodałam jeszcze 6 innych skarpetkowych resztek, w zbliżonych odcieniach. Wszystko razem zmiksowałam jak widać powyżej, więc energetyczne fiolety uważam za wyrobione :)

Dane techniczne.

Użyłam jak zwykle resztek kolorowych włóczek skarpetkowych i gładkiego akrylu.
Sweter powstał standardowo od góry, całkowicie z głowy, bez zszywania, za pomocą moich ulubionych drutów z żyłką KP nr3.

Cieszę się, że mnie tak licznie odwiedzacie, dlatego wkrótce znów uraczę Was czymś bardzo kolorowym. Pozdrawiam serdecznie!!

wtorek, 10 lutego 2015

Efekt kolorowych poszukiwań

Uwielbiam skarpetkowce, ale to przecież wiecie nie od dziś. Ale może jeszcze nie wiecie, dlaczego właściwie tak je lubię?
Może dlatego, że dają mnóstwo radości przy ich komponowaniu? Może dlatego, że są niepowtarzalne? A może dlatego, że po prostu lubię wyrabiać, a potem nosić  włóczkę skarpetkową?
Odpowiedzią nie jest średnia, wypadkowa, ani losowa. Odpowiedź w tym przypadku jest sumaryczna, więc wszystie trzy opcje są w 100% prawdziwe, lecz dopiero ich suma pokazuje pełen obraz.

Ale dosyć tych matematycznych rozważań.

Ostatnio obiecałam Wam wynik moich kolorowych poszukiwań. Wahałam się pomiędzy następującymi włóczkami:



by wybrać ten zestaw:



Po dodaniu jeszcze jednej, nie znajdującej się na zdjęciu włóczki skarpetkowej, zrobiłam taki sweter:


w zbliżeniach prezentuje się następująco:








Co ciekawe, choćbym nie wiem ile zdjęć nie robiła, zieleń tego swetra zawsze wychodzi bledsza niż w rzeczywistości. Ale przynajmniej odcień się zgadza...

Sweter robilam bez wzoru, od góry na okrągło, druty standardowe: KP nr3 z żyłką. Nie ma ani kawałka szwu. Jedyna obecność igły, to wykończenia ściągacza i przy guzikach :)

Użyłam nieokreślonej ilości (resztek) 2 rodzajów kolorowych włóczek skarpetkowych oraz gładkiego akrylu ze szpuli przewiniętego w 3 nitki.

Mam jeszcze mały pomysł na tuning tego swetra, ale to dopiero wtedy, gdy taka jego postać mi się znudzi...

Niedługo następny skarpetkowiec.
Pozdrawiam serdecznie :)

wtorek, 7 października 2014

Co tym razem? - Skarpetkowiec!

Zbliżając się powoli do upragnionego finału w robieniu swetra w odcieniach fioletu, w niezmiernym zdumieniu odkryłam, że nie pokazałam Wam innego swetra w tym stylu. Jesień trwa już w najlepsze, a ja dopiero teraz chwalę się zrobionym tej wiosny swetrem... Lepiej późno, niż później...

Przyznam się szczerze, że tych swetrów powstanie dość obszerna kolekcja, gdyż w przygotowaniu mam jeszcze kilka zestawów kawałków skarpetkowych wełen. Na drutach jeszcze odcienie fioletu, a po głowie i w kłębkach błąkają się soczyste zielenie i rozmaite inne kolory..

Tym razem potrzebowałam czegoś jaśniejszego i stonowanego. W sam raz do delikatnych wiosennych kreacji:




Zużycie: trudno odgadnąć, same resztki wlóczek skarpetkowych (przede wszystkim Regia) oraz cienki akryl ze szpuli zwinięty w 3 nitki.. Robiony: standardowo na okrągło od góry. Druty: jak zwykle KP nr3. Ale ale - tym razem wersja z guzikami a nie jak dotąd z zatrzaskami. 
Chciałam mieć sweter taki zwykły, można by nawet rzec: normalny...
Przy okazji zakupu guzików przeżyłam mały szok cenowy. Może nie jest to wiele, ale jeśli za 10 szt guzików trzeba zapłacić jakieś 10 zł, podczas gdy włóczka kosztowała niewiele więcej, to już daje do myślenia. Aż mi się nie chce tego komentować...

Jeszcze tylko zbliżenie na wykończenie ściągacza:


























Ściągacz został jak zwykle zaszyty w sposób elastyczny.
Przy okazji widać, że nie jestem robotem i nierówności mi też się zdarzają. Winą w głównej mierze obarczam użytą przeze mnie akrylową mieszankę ze szpuli, która jeszcze się nie ułożyła i tej wersji będę się trzymała.... ;)))

Jako małe ogłoszenie parafialne, w odpowiedzi na zadawane mi pytania, uprzejmie donoszę, iż szykuję serię postów o inspiracjach. Mam nadzieję, że będzie ciekawie.
Pozdrawiam serdecznie :))

niedziela, 15 czerwca 2014

Zwariowanie wiosennie

Zanim pokażę aktualne szydełkowce, które jeszcze się tworzą, czas najwyższy pochwalić się wiosennym swetrem na drutach.
Powstał on w nie tak zamierzchłych czasach, gdy zimna aura rozpaczliwie jeszcze toczyła swoją walkę z przeznaczeniem, jakby nie do końca rozumiejąc, że jej czas jak co roku się kończy. Mowa tu o wczesnej wiośnie, podczas której pogoda wymusiła powstanie, tak na wszelki wypadek, czegoś cieplejszego, lecz zdecydowanie wiosennego. Takiego bardziej w wersji light. Wiosna w pełni wymaga wiosennych kolorów, ażurów, itp itd...
No spójrzcie proszę:







Jak szaleć to szaleć, a co... :)))

Całość powstała z wieeelu kawałków skarpetkowych włóczek. Robiony od góry, na okrągło bez zszywania, drutami KP nr3, przód i tył z ażurowym wzorem, rękawy gładkie.
Oto zbliżenie wzoru:


Wzór pochodzi z Sandry Extra Dzianinowa kolekcja nr 2/2007



Jak widać, w górnej części odrobinę go zmodyfikowałam, dopiero dół jest wg wzoru, chociaż do góry nogami. No cóż, wszystko u mnie stoi na głowie, więc dlaczego by nie? :))
Udanego wieczoru Wam i sobie życzę i zmykam do szydełka...

czwartek, 24 kwietnia 2014

Skarpetkowiec kolejny

W ubiegłym roku spróbowałam swoich sił w robieniu swetra z resztek skarpetkowych włóczek. Jako że efekt był niesamowity, zapragnęłam znów czegoś w tym stylu, choć tym razem rozpinanego i bez entelaca. Pomysł na sweter narodził się przy okazji wymyślania swetra na wymiankę. Bardzo spodobał mi się zestaw kolorów włóczek przeznaczonych na ten sweter. Jako że wybór padł na szarości, włóczki leżały i czekały na dogodny moment.
Doleżały się:





Tylko nie myślcie, że ręka uległa jakiemuś cudownemu uzdrowieniu i przestała mnie boleć, a ten sweter powstał w błyskawicznym tempie. O nie. Robił się długo, a leżakuje sobie w szafie już ponad miesiąc...

W początkowym zamyśle, kolorowy miał być jedynie karczek, ale postanowiłam więcej zużyć kolorowych końcówek, więc gładkie są jedynie rękawy i sam dół.
Całość robiłam od góry, na okrągło bez zszywania, drutami KP nr3. Zapięcie to zatrzaski.
Na zdjęciu nie wygląda najszczęśliwiej, gdyż nosiłam go zapiętego na jedną zatrzaskę z przodu i niechcący tak go w tym miejscu wyciągnęłam, że biedak stracił formę... Po praniu wróci do swojego kształtu, mam taką nadzieję... :))


poniedziałek, 21 kwietnia 2014

O wielkiej zdobyczy i efektach

Swojego czasu, nawet powiem: swojego długiego czasu temu, w ręce moje wpadło 10 (!!) szpul takiego dobra:



Jak widać powyżej, dobro to było w stanie iście rozpaczliwym: brudne, śmierdzące i z paprochami. Wszystkie 10 szt przewinęłam na motowidle, moczyłam, prałam, następnie suszyłam:



po czym wszystko przewinęłam w takie oto kłębuszki:


Część włóczki próbowałam farbować, ale okazało się, że nie da się uzyskać zdecydowanego koloru. Niektóre motki włóczki uzyskała jedynie poświatę w innym odcieniu, całkowicie niefotografowalną, choć na żywo wygląda interesująco. Oby się już więcej nie sprała :))

Jako że wciąż mam spore problemy z prawą ręką, nie mam siły na dłuższe machanie drutami. W pierwszej więc kolejności wpadłam na maszynę dziewiarską i wymyśliłam taki oto sweter:





poniżej jeszcze zbliżenie na aplikację:


a oto moja wdzięczna modelka, będąca insiracją dla swetra:



Sweter, jak już wcześniej wspomniałam, powstał niemal w całości na maszynie. Na maszynie do swetrów zrobiłam dzianinę, a maszyną do szycia zrobiłam wykończenia, w tym aplikację. Jedynie ściągacz dekoltu spadł z drutów KP nr3. Niebieska koronka jest elastyczna, więc całość nosi się bardzo wygodnie. Mialam go już kilka razy na sobie :))

Jeszcze tak króciutko słowa wyjaśnienia dla tych, którzy za mną tęsknili
Nie miałam kompletnie weny twórczej, żeby napisać cokolwiek. Nie wiem, czy to przez pracę, czy bolącą rękę, dopadła mnie silna komputerowa awersja. Komputer w domu dla mnie przestał istnieć.... Wybaczcie proszę, teraz będę już częściej. :)))

środa, 12 lutego 2014

Łososiowy ażur

Pewnego zimowego popołudnia, podczas poszukiwań prezentu dla kolegi, w galerii handlowej, dałam się namówić koleżance na wejście do jednej z sieciówek. I zobaczyłam swetry. Kilka swetrów. Kilka ciekawych swetrów. W pierwszym odruchu chciałam je wszystkie mieć. Ale nie byłabym sobą, gdybym już w tamtym momencie nie zaczęła snuć planów na zrobienie czegoś podobnego własnymi rękami. Porobilam zdjęcia. W domu przewertowałam stosy gazetek w poszukiwaniu podobnego wzoru. Odkopałam pasującą włóczkę.
A potem wrzuciłam ją na druty i walcząc z bolącą ręką dłubałam i dłubałam i dłubałam, aż wydłubałam:










Kolejny niefotografowalny kolor. Moim zdaniem najbardziej podobny jest do tego z ostatniego zdjęcia, ale wszystko zależy w jakim świetle się na niego patrzy.

Wzór to tzw niedźwiedzie pazury, ale w mojej radosnej interpretacji. Nie wiem, czy tak miało być, ja chciałam zrobić właśnie tak, żeby wzór był bardziej plastyczny. Będąc już w bardzo zaawansowanym stadium robótkowania przypomniałam sobie, co kiedyś czytałam u kilku blogowych koleżanek na temat tego wzoru. Już one wspominały, że jest że tak powiem - upierdliwy. Potwierdzam. Ani chwili odpoczynku, przerabia się go zarówno po prawej, jak i lewej stronie, choć u mnie było ciągle na prawo, gdyż robiłam w okrążeniach.

Sweter zrobiłam na okrągło, bez zszywania, ale tym razem od dołu. Zależało mi na takim właśnie układzie wzoru. Ściągacz dekoltu zakończyłam za to moją interpretacją włoskiego zakańczania oczek prezentowaną niedawno przez Intensywnie Kreatywną, wspomaganego instrukcjami obrazkowymi z włoskich gazetek. Nie wyszło najrówniej, ale ten akryl za żadne skarby świata nie chciał współpracować. Bo tym razem użyłam cienkiego akrylu ze szpuli, łączonego w trzy nitki. Druty standardowo, KP nr3.

Jeszcze na koniec wzorek z gazetki, Sandra nr 6/97,  która była dla mnie podporą:


Ponieważ objaśnienia do schematu są tu jakoś dziwnie ułożone, to tym razem dostajecie opis zrobienia całego swetra, o takiego:



Również nowsze wydanie Sandry - 4/2011 - prezentuje sweter z takim wzorem:



Ale zamieszczony do niego schemat jest dla mnie niezbyt czytelny:



Ale może Wam się uda, próbujcie :))

Tylko niech ktoś mi nie narzeka, że nie ostrzegałam...