Ostatnio się nie ogarniam. Po prostu. Weny do pisania brak, weny do robienia brak. Mnóstwo rozpoczętych robótek wisi sobie na drutach i szydełku i cichutko w kącie popiskuje. Chyba zdecydowanie przesadziłam z ilością. Ale jak tu się skupić na jednej robótce, gdy w głowie kłębi się milion inspiracji i nie wiadomo, którą realizować w pierwszej kolejności?? No jak?? ;))
W realizacji tego projektu pomogły mi nieco chłodniejsze dni, które ostatnio nadeszły. Ponadto sweterek wisiał na igłach od Wielkanocy, a że stwierdziłam, że maszyna jest mi potrzebna, to sweterek musiał wreszcie spaść z tych igieł:
W pierwotnym zamyśle miała być jeszcze kieszonka, ale podczas realizacji pomysł ten coraz mniej mi się podobał. Sweter został golutki, piękny w swojej prostocie, a główną jego ozdobą jest błyszcząca złota nitka.
Zrobiłam go z bawełny kupionej kiedyś w Lidlu, w odcieniu kremowym ze złotą nitką. Wszelkie duże elementy są zrobione na maszynie do swetrów, a wszystkie ściągacze na drutach KP nr 2,5.
A niebawem coś jeszcze z tej bawełny, coś bardziej ozdobnego... :))
I coś z innej beczki...
Jakiś czas temu dostałam wyróżnienie od Leny
Bardzo Ci Lenko serdecznie dziękuję :))
Jednak tym razem kompletnie się wyłamię od zastosowanych zasad, nie tylko nie nominuję kolejnych, lecz nie napiszę o sobie. Wybaczcie, ale tak naprawdę to ja już nie wiem, co jeszcze mogę napisać. Parę razy już pisałam, a że narcyzm nie jest moją mocną stroną, po prostu wymiękam...
czwartek, 22 sierpnia 2013
środa, 7 sierpnia 2013
I na zielono
W ostatnim dniu maja, w poście I na niebiesko, pytałam Was o podpowiedź, jaki kolor wrzucić na szydełko. Podpowiedzi było wiele, lecz przeważył kolor zielony. Ja sama wahałam się najbardziej pomiędzy zielenią a fioletem, dlatego te podpowiedzi były dla mnie niezwykle cenne. Stanęło na zielonym. Nawet zaczęłam robótkę, lecz los bywa czasem pokrętny, płata nam figle i w międzyczasie podrzucał mi inne superpilne rzeczy do zrobienia. Zielone z doskoku robiło się w domu, jeździło na Ranczo, a ostatnio nawet było ze mną nad morzem, czym wspaniale zgrało się z tamtejszą linią brzegową. Dziś rano przeszło ostatnie zabiegi kosmetyczne i oto jest:
Jak wszystkie ostatnie szydełkowce, zrobiłam go szydełkiem Daily nr3, zużyłam 6 "i kawałek" motków Stokrotki Altin Basak w zielonym melanżu. Początkowo miałam zamiar, podobnie jak niebieski, zrobić Zielone dwoma rodzajami kordonka: melanżowym i jasnozielonym gładkim. Ale okazało się, że posiadana przez mnie jasna zieleń nie współgra odcieniem z tym melanżem. Dlatego całość jest z jednakowej nitki.
A wzór tym razem znajdziecie w albumie Picasa u She1983. Poprzednio podawałam wzór znaleziony u Sigity, jako bardziej wyraźny, lecz dopatrzyłam się, że tak do końca z zastosowanym przeze mnie wzorem to on wierny nie jest. Oczywiście nie jest również identyczny z wzorem prezentowanym u She1983, gdyż nie byłabym sobą, gdybym nie wprowadziła kilku drobnych zmian w ilości oczek tu i ówdzie. Są to jednak na tyle drobne zmiany, że z czystym sumieniem polecam Wam ten właśnie wzór. A zygzaki robiłam "z głowy"...
Moja wizja tej bluzeczki została całkowicie urzeczywistniona, czuję się wreszcie spełniona, dlatego nie przewiduję kolejnych interpretacji tego wzoru. Fioletowe powstanie, ale szukam innego wzoru do tej robótki, choć nie wiem, czy zdążę przed jesienią. Obiecałam sobie bowiem dokończyć, w tempie ekspresowym, wszelkie letnie rozgrzebane robótki oraz wszystkie obiecane. Nie wiem, co uda mi się zrobić w pierwszej kolejności. Może jeszcze coś na szydełku, a może jednak chwycę za druty. Bo przecież teraz to dopiero mam czym robić, mój imieninowy prezent aż się rwie do akcji :)) W każdym razie trzymajcie proszę kciuki.
poniedziałek, 5 sierpnia 2013
A nad morzem jest wesoło....
Taaa... nie każdemu... potraktujcie ten tytuł szczyptą ironii...
Ale po kolei. Jak co jakiś czas, zabrałam się z mężem nad morze. Akurat było coś do załatwienia w Świnoujściu, w piątek, w wielki upał, więc weekend zapowiadał się interesująco, chociaż nad morze zwłaszcza latem, jeździć nie lubię. Nie lubię tłumów, hałasu i leżenia na słońcu. Na dobrą sprawę to nie wolno mi leżeć na słońcu ze względu na problemy skórne, bo chociaż opaleniznę mam interesującą, nie czerwoną lecz szarobrudnobrązową zmieniającą się później w złotobrązową, to niestety jest ona w ciapki, a od słońca dostaję wysypki. Taki los...
W piątkowe przedpołudnie, po załatwieniu wszelkich formalności po wolińskuiej stronie, przyszedł czas na odpoczynek. Była to jeszcze ta godzina, w której na prom miejski obcych nie wpuszczają, do promu "ogólnodozwolonego" jakoś nie chciało nam się dobijać, więc zostawiliśmy auto niedaleko stacji kolejowej i ruszyliśmy pieszo na prom miejski, a potem przez miasto na plażę. Przypominam: był upał, coś ponad 30 stopni, a my wędrowaliśmy... Dobiwszy do promenady przedstawialiśmy już obrazy nędzy i rozpaczy. Może kojarzycie z filmów takie postacie, które snuły się po pustyni, zlane potem i wypatrujące wody? W tamtym momencie ten opis idealnie do nas pasował, choć wodę mieliśmy i po drodze popijaliśmy. Moim marzeniem było usiąść na brzegu morza, w ciszy i spokoju (Świnoujście podczas naszej wędrówki wydało się nam oazą spokoju) i w takim stanie odpoczywać do wieczora. Dodreptaliśmy do plaży i .... WTF?? Na wprost tłok
Ten kawałek wolnej przestrzeni na piasku był tylko w miejscu zejścia na plażę. Po lewej i prawej również, jak okiem sięgnął, wszędzie smażące się tłumy...
Hmmm, wiedziałam już, gdzie całe miasto się podziało. Było na plaży!!
Przełknęliśmy gorzką pigułkę, przedarliśmy się do morza, aby nieco się schłodzić i ....zamarliśmy!!!
Bleeee, ja tam do tej wody nie wejdę- odparłam i ruszyliśmy wzdłuż brzegu w poszukiwaniu miejsca do zlegnięcia. A tam było już tylko gorzej:
A ludzie się w tym kąpali, dzieci wyciągały z wody to paskudztwo i coś z tego budowały. Ręce mi opadły. Ale spocząć gdzieś było trzeba. Znaleźliśmy kawałek wolnego pisaku, niedaleko wody mniej zzieleniałej i próbowaliśmy odpocząć. Nawet po robótkę sięgnęłam
Teraz zielone na tapecie. Jakoś w krajobraz udało mi się je wkomponować... :))
Czy odpoczęłam? W pełnym słońcu? W upale? Bez kawałka cienia? Pewnie, że nie. Jeśli ktoś widział na plaży burzę piaskową, to my. Tak szybko stamtąd pędziliśmy ;))
Jakoś dodreptaliśmy do samochodu i hotelu, odświeżyliśmy się, odpoczęliśmy, po czym wieczorem znów podjęliśmy się wypadu nad morze. Tym razem do miasta mogliśmy dostać się autem, więc było łatwiej. Oglądaliśmy zbierające się żaglowce, które płynęły następnego ranka do Szczecina na odbywającą się tam imprezę. Kto oglądał TVP1, ten wie, była relacja. Zwiedziliśmy przystań jachtową
po czym ruszyliśmy na plażę. A tam, cisza, spokój, przepiękne kolory nieba...
...iiii KOMARY!!! Znów wznieciliśmy w ucieczce tornado... ;)) Wpadliśmy do sklepu, zaopatrzyliśmy się w środki antykomarowe, po czym spryskaliśmy się tak, że w miejscu naszego spryskiwania nie tylko komary padały, ludzie też... ;)
A potem już było tylko lepiej i lepiej. Kolejny dzień znów przywitał nas lejącym się żarem z nieba i niebotyczną temperaturą, łagodzoną przez nadmorski wiatr. Zrobiliśmy sobie wycieczkę do latarni morskiej
Ale po kolei. Jak co jakiś czas, zabrałam się z mężem nad morze. Akurat było coś do załatwienia w Świnoujściu, w piątek, w wielki upał, więc weekend zapowiadał się interesująco, chociaż nad morze zwłaszcza latem, jeździć nie lubię. Nie lubię tłumów, hałasu i leżenia na słońcu. Na dobrą sprawę to nie wolno mi leżeć na słońcu ze względu na problemy skórne, bo chociaż opaleniznę mam interesującą, nie czerwoną lecz szarobrudnobrązową zmieniającą się później w złotobrązową, to niestety jest ona w ciapki, a od słońca dostaję wysypki. Taki los...
W piątkowe przedpołudnie, po załatwieniu wszelkich formalności po wolińskuiej stronie, przyszedł czas na odpoczynek. Była to jeszcze ta godzina, w której na prom miejski obcych nie wpuszczają, do promu "ogólnodozwolonego" jakoś nie chciało nam się dobijać, więc zostawiliśmy auto niedaleko stacji kolejowej i ruszyliśmy pieszo na prom miejski, a potem przez miasto na plażę. Przypominam: był upał, coś ponad 30 stopni, a my wędrowaliśmy... Dobiwszy do promenady przedstawialiśmy już obrazy nędzy i rozpaczy. Może kojarzycie z filmów takie postacie, które snuły się po pustyni, zlane potem i wypatrujące wody? W tamtym momencie ten opis idealnie do nas pasował, choć wodę mieliśmy i po drodze popijaliśmy. Moim marzeniem było usiąść na brzegu morza, w ciszy i spokoju (Świnoujście podczas naszej wędrówki wydało się nam oazą spokoju) i w takim stanie odpoczywać do wieczora. Dodreptaliśmy do plaży i .... WTF?? Na wprost tłok
Ten kawałek wolnej przestrzeni na piasku był tylko w miejscu zejścia na plażę. Po lewej i prawej również, jak okiem sięgnął, wszędzie smażące się tłumy...
Hmmm, wiedziałam już, gdzie całe miasto się podziało. Było na plaży!!
Przełknęliśmy gorzką pigułkę, przedarliśmy się do morza, aby nieco się schłodzić i ....zamarliśmy!!!
Bleeee, ja tam do tej wody nie wejdę- odparłam i ruszyliśmy wzdłuż brzegu w poszukiwaniu miejsca do zlegnięcia. A tam było już tylko gorzej:
A ludzie się w tym kąpali, dzieci wyciągały z wody to paskudztwo i coś z tego budowały. Ręce mi opadły. Ale spocząć gdzieś było trzeba. Znaleźliśmy kawałek wolnego pisaku, niedaleko wody mniej zzieleniałej i próbowaliśmy odpocząć. Nawet po robótkę sięgnęłam
Teraz zielone na tapecie. Jakoś w krajobraz udało mi się je wkomponować... :))
Czy odpoczęłam? W pełnym słońcu? W upale? Bez kawałka cienia? Pewnie, że nie. Jeśli ktoś widział na plaży burzę piaskową, to my. Tak szybko stamtąd pędziliśmy ;))
Jakoś dodreptaliśmy do samochodu i hotelu, odświeżyliśmy się, odpoczęliśmy, po czym wieczorem znów podjęliśmy się wypadu nad morze. Tym razem do miasta mogliśmy dostać się autem, więc było łatwiej. Oglądaliśmy zbierające się żaglowce, które płynęły następnego ranka do Szczecina na odbywającą się tam imprezę. Kto oglądał TVP1, ten wie, była relacja. Zwiedziliśmy przystań jachtową
po czym ruszyliśmy na plażę. A tam, cisza, spokój, przepiękne kolory nieba...
...iiii KOMARY!!! Znów wznieciliśmy w ucieczce tornado... ;)) Wpadliśmy do sklepu, zaopatrzyliśmy się w środki antykomarowe, po czym spryskaliśmy się tak, że w miejscu naszego spryskiwania nie tylko komary padały, ludzie też... ;)
A potem już było tylko lepiej i lepiej. Kolejny dzień znów przywitał nas lejącym się żarem z nieba i niebotyczną temperaturą, łagodzoną przez nadmorski wiatr. Zrobiliśmy sobie wycieczkę do latarni morskiej
oraz do Fortu Gerharda (klikając na nazwę przeniesiecie się na link z artykułem) Po drodze zrobiłam zza krzaków jedną fotkę, nie mogąc się oprzeć urokowi tego właśnie miejsca
Po zakończonym dreptaniu udaliśmy się na plażę po tej stronie Świnoujścia, a tam.....
....cisza, spokój i tylko kilkoro ludzi na krzyż... Woda też w miarę przejrzysta, ciepła, jednym słowem sielanka.... Gdyby tylko nie ten żar z nieba, to moglibyśmy tam zostać do wieczora. Ale nawet tych parę chwil wystarczyło, by nikt już o mnie nie powiedział, że jestem bladziutka :))
Niedziela przywitała nas chmurami i optymalną temperaturą. Przedpołudnie spędziliśmy spacerując po porcie, po czym nadszedł czas odjazdu. Dla Was mam za to kilka obrazków robionych z promu:
A żeby nie było, na koniec dowód, że w aucie robić można wiele...
Już niedługo zielone ukaże się w pełnej swojej krasie, a do tego czasu podziwiajcie widoki znad morza :))
czwartek, 1 sierpnia 2013
Opowieść dokończona druga
Pamięta jeszcze ktoś moje niedokończone opowieści? Jeśli nie, to nic nie traci, przypomnę. Opowieści to zaczęte robótki, których dokończenie wydawało się mocno oddalone w czasie. Wśród nich na drugiej pozycji była ta oto fuksja:
Cała ta część widoczna na zdjęciu została jakiś czas temu kompletnie unicestwiona i zrobiona od nowa. W większym rozmiarze...
Teraz zaś mogę pochwalić się dokończonym dziełem:
Bluzka wyszła jak widać dość obszerna, idealna na ostatnio panujące upały i "spuchnięty" obwód mego ciała. Gdy tak ją robiłam, ciągle wydawało mi się, że nic nie przyrasta i jest bardzo krótka. Do czasu, gdy podniosłam ją w górę, aby zobaczyć, jak ten wzór się układa. W tym momencie robótka zaczęła się wydłużać i wydłużać, a na mnie na chwilę padł blady strach, że przesadziłam. No i szczęka mi opadła w zachwycie, bo wychodziło idealnie. Oj, w dobrym momencie ją podniosłam :)) Lepiej chyba być nie mogło.
Robiłam na okrągło od dołu, rękawki są lekko kimonowe, wyrabiane wraz z resztą bluzki. Zużyłam ca 4,5 motków kordonka Perle8 Madame Tricote 50g/335m. Szydełko moje ulubione Daily3
A wzór znalazłam w albumie Picasa u Danuty. Znów ostrzegam - wchodzicie na własną odpowiedzialność, bo można z nadmiaru szczęścia się rozchorować.... itp.itd... ;))))
Oczywiście zrobiona przeze mnie bluzka ma inną formę, niż widoczny na podlinkowanym zdjęciu rękaw. Z formą kombinowałam samodzielnie :))
I jeszcze na koniec małe przypomnienie. W tym poście (klik) pokazywałam szmatki do oddania. Jak dotąd nikt chętny się nie zgłosił, więc ogłoszenie jest nadal aktualne. One bardzo tęsknią za nowym domem.. :)))
wtorek, 30 lipca 2013
Radość wielka
Jeszcze nie nacieszyłam się ubiegłorocznym prezentem, a już mój Mężczyzna Ukochany sprawił mi kolejny. Kompletnie nie znajduję słów, aby oddać mój stan szczęśliwości, gdy odpakowałam tooo:
Prezent niezwykle pożądany i upragniony, do wyrabiania dużych form i przymierzania w trakcie robótki. Mam już takie druty, ale na początek zachowawczo kupiłam średnią żyłkę, która nie zawsze okazywała się praktyczna. Także w zestawie mich drutów do łączenia, żyłka nie jest zbyt długa. A teraz mogę poszaleć :))
Aaach, niech sobie pada, pędzą chmury, ale dla mnie świeci dziś słońce :))
I taka mała refleksja: jeśli chcesz mieć upragniony prezent, to wybierz go sobie sama :)) W naszym otoczeniu rzadko bowiem znajduje się osoba, która dokładnie chce, czego my pragniemy jeśli sami palcem tego nie wskażemy. Zazwyczaj nie ma takiej osoby. Przynajmniej ja tak mam, a wyjątków serdecznie gratuluję. Dbajcie o nie, dmuchajcie i chuchajcie... :))
Gdy tak sobie sięgam myślami wstecz, to właściwie rzadko dostawałam kiedyś trafione prezenty, o ile sama ich nie wybrałam... Chyba mistrzynią takich dziwnych prezentów była moja mamusia kochana. Ona uwielbiała prezenty praktyczne "do noszenia" lub "do stosowania". Czyli bluzki, sweterki, czasem bielizna (brrr...), czasem jakiś materiał na uszycie czegoś, czasem AGD.... I to wszystko dawane z dobrego i szczerego serca, solidne i dobrej jakości, bardzo praktyczne, lecz niezbyt w moim guście. Pamiętam, kiedyś w Boże Narodzenie dostałam sweterek. Był jasnoturkusowy (albo błękitny), nietoperzowy i właściwie wtedy bardzo na czasie, ale ja miałam rozpacz w oczach, gdyż pragnęłam dostać lalkę. Innym razem, wiele lat później, a to był ten czas gdy namiętnie malowałam na szkle, moja mamusia stwierdziła, że kompletnie nie ma pojęcia, co mi sprezentować. Podpowiedziałam jej, że bardzo ucieszyłyby mnie szybki, ramki, farbki do szkła itp. Wiecie co usłyszałam: "szybki??? ramki???" i ten wzrok pełen politowania... "a na farbkach to ja się nie znam" - odparła z rezygnacją w głosie. A później jeszcze przez pewien czas dziwnie na mnie spoglądając wzdychała: "ty to masz pomysły..." Na szczęście w ostatnim czasie udaje się mamie mojej sprawiać mi o wiele milsze niespodzianki niż kiedyś i niech tak już zostanie :))
Jeszcze pochwalę się kolejnym rozkwitłym w ostatnim czasie storczykiem:
A w duecie:
Aaach, niech sobie pada, pędzą chmury, ale dla mnie świeci dziś słońce :))
I taka mała refleksja: jeśli chcesz mieć upragniony prezent, to wybierz go sobie sama :)) W naszym otoczeniu rzadko bowiem znajduje się osoba, która dokładnie chce, czego my pragniemy jeśli sami palcem tego nie wskażemy. Zazwyczaj nie ma takiej osoby. Przynajmniej ja tak mam, a wyjątków serdecznie gratuluję. Dbajcie o nie, dmuchajcie i chuchajcie... :))
Gdy tak sobie sięgam myślami wstecz, to właściwie rzadko dostawałam kiedyś trafione prezenty, o ile sama ich nie wybrałam... Chyba mistrzynią takich dziwnych prezentów była moja mamusia kochana. Ona uwielbiała prezenty praktyczne "do noszenia" lub "do stosowania". Czyli bluzki, sweterki, czasem bielizna (brrr...), czasem jakiś materiał na uszycie czegoś, czasem AGD.... I to wszystko dawane z dobrego i szczerego serca, solidne i dobrej jakości, bardzo praktyczne, lecz niezbyt w moim guście. Pamiętam, kiedyś w Boże Narodzenie dostałam sweterek. Był jasnoturkusowy (albo błękitny), nietoperzowy i właściwie wtedy bardzo na czasie, ale ja miałam rozpacz w oczach, gdyż pragnęłam dostać lalkę. Innym razem, wiele lat później, a to był ten czas gdy namiętnie malowałam na szkle, moja mamusia stwierdziła, że kompletnie nie ma pojęcia, co mi sprezentować. Podpowiedziałam jej, że bardzo ucieszyłyby mnie szybki, ramki, farbki do szkła itp. Wiecie co usłyszałam: "szybki??? ramki???" i ten wzrok pełen politowania... "a na farbkach to ja się nie znam" - odparła z rezygnacją w głosie. A później jeszcze przez pewien czas dziwnie na mnie spoglądając wzdychała: "ty to masz pomysły..." Na szczęście w ostatnim czasie udaje się mamie mojej sprawiać mi o wiele milsze niespodzianki niż kiedyś i niech tak już zostanie :))
Jeszcze pochwalę się kolejnym rozkwitłym w ostatnim czasie storczykiem:
piątek, 26 lipca 2013
Farbowania dziwne skutki
Ostatnie dość gorące dni spędzałam na ranczu szydełkując fuksjową bawełnę. W pewnym momencie zorientowałam się, że zapomniałam zapakować kolejnych motków tej robótki. Moja rozpacz nie trwała długo, bo za to zabrałam elementy mającej powstać w bliżej nieokreślonym czasie szarej irlandki. W ten sposób przybyło kolejnych kilkanaście elementów, ale do końca jej nadal daleko. W trakcie tego szydełkowania zapragnęłam wzbogacić swój arsenał szarości o ombre przenikającego się białego i jasnoszarego. Po przyjeździe do domu uszykowałam bawełnę do farbowania i szary barwnik. Pogotowałam, wypłukałam i oto co uzyskałam:
Ombre wyszło genialnie, no ale szare toto nie jest... Raczej navy blue...
Nie zrażona porażką, przygotowałam kolejną partię białej Snehurki (kolejne 2 motki) i tym razem wyciągnęłam czarny barwnik.
A oto efekty:
Na razie zrobiłam próbny kwiatek i listek, żeby zobaczyć, czy o takie przenikanie kolorów mi chodziło:
I tak, ten sposób wybarwienia kwiatka i listka mi bardzo odpowiada. Właśnie o taki efekt mi chodziło. Będzie to jednak temat na przyszłe robótki, gdyż innych uzbierało się cała masa.
Aby jeszcze pokazać, że to farbowanie nic z szarym kolorem wspólnego nie ma, to poniżej zdjęcie porównawcze z dwoma odcieniami szarości:
Teraz widać różnicę... :))
A na koniec składam najserdeczniejsze życzenia imieninowe moim imienniczkom oraz pozostałym solenizantkom i solenizantom :)))
Ombre wyszło genialnie, no ale szare toto nie jest... Raczej navy blue...
Nie zrażona porażką, przygotowałam kolejną partię białej Snehurki (kolejne 2 motki) i tym razem wyciągnęłam czarny barwnik.
A oto efekty:
Czy się zdenerwowałam?? Dziwne, ale nie. Raczej czuję się pokonana. Mam 4 motki Snehurkowej bawełny w kolorze brudnoniebieskobiałym, nawet ciekawym, choć o różnym stopniu nasycenia niebieskości, ponieważ bawełna z farbowania czarnym wyszła jaśniejsza (!!)... Będzie kolejna irlandka, albo coś do niej zbliżone :))
I tak, ten sposób wybarwienia kwiatka i listka mi bardzo odpowiada. Właśnie o taki efekt mi chodziło. Będzie to jednak temat na przyszłe robótki, gdyż innych uzbierało się cała masa.
Aby jeszcze pokazać, że to farbowanie nic z szarym kolorem wspólnego nie ma, to poniżej zdjęcie porównawcze z dwoma odcieniami szarości:
Teraz widać różnicę... :))
A na koniec składam najserdeczniejsze życzenia imieninowe moim imienniczkom oraz pozostałym solenizantkom i solenizantom :)))
czwartek, 18 lipca 2013
Kręcę się kręcę...
Ostatnimi czasy jestem wciąż w stanie dziwnego zakręcenia. Nie wiem, czy jest to spowodowane pewnymi życiowo-zawodowymi zawirowaniami, czy odbywaną właśnie rehabliltacją (znów jacuzzi :)), czy pogodą, czy wszystkim tym naraz. W każdym razie przeżywam kompletny zastój twórczy, głównie w zakresie realizacji moich nielicznych ostatnio pomysłów.
Poniższa bluzka od dłuższego czasu czekała z utęsknieniem na pomysł.
Śliczna, prawda? Ale na top była dla mnie za długa, a skracać jej nie miałam serca. Poza tym dekolt był zbyt wielki, a wycięcia pod pachą zbyt głębokie. Jednym słowem, nadawała się jedynie do patrzenia. Ale nie chciałam, żeby skończyła jako obrazek na ścianie.
W pewnym momencie doczekała się pomysłu, lecz jego realizacja ciągnęła się niemiłosiernie. Z dekoltem poszło sprawnie. Gorzej było z rękawami. Zaczęłam je od góry. Sprułam. Zaczęłam je od dołu. Sprułam. A na końcu jeszcze raz zaczęłam od góry, ale tym razem nie łączyłam ich przy robieniu z bluzką, tylko doszyłam po ich zrobieniu. Aby było ciekawiej, zrobiłam też kilka kółeczek i przyszyłam je z przodu.
I oto jak wyszło:
Poniższa bluzka od dłuższego czasu czekała z utęsknieniem na pomysł.
Śliczna, prawda? Ale na top była dla mnie za długa, a skracać jej nie miałam serca. Poza tym dekolt był zbyt wielki, a wycięcia pod pachą zbyt głębokie. Jednym słowem, nadawała się jedynie do patrzenia. Ale nie chciałam, żeby skończyła jako obrazek na ścianie.
W pewnym momencie doczekała się pomysłu, lecz jego realizacja ciągnęła się niemiłosiernie. Z dekoltem poszło sprawnie. Gorzej było z rękawami. Zaczęłam je od góry. Sprułam. Zaczęłam je od dołu. Sprułam. A na końcu jeszcze raz zaczęłam od góry, ale tym razem nie łączyłam ich przy robieniu z bluzką, tylko doszyłam po ich zrobieniu. Aby było ciekawiej, zrobiłam też kilka kółeczek i przyszyłam je z przodu.
I oto jak wyszło:
Cały kłopot z rękawami polegał na tym, że miałam mało kordonka w kolorze jasnoróżowołososiowym, dlatego wygląd rękawów ciągle ewoluował. Poradziłam sobie z tym dodając na końcach rękawów i robiąc kółeczka przodu z bardziej różowego kordonka. I cały czas walczę z pokusą, aby wsadzić te szydełkowe elementy w Ace...
Wzoru nie mam, gdyż zrobiłam na oko, z głowy. Co to za kordonek, też nie wiem, miałam trochę końcówek bez banderoli. A szydełko jak zwykle Daily nr3 :))
Ach i przypominam, że szmatki, które pokazywałam w ostatnim poście są nadal do wzięcia.
Pozdrawiam Was serdecznie i idę dalej objadać się czereśniami... :))
poniedziałek, 8 lipca 2013
Tak zupełnie na marginesie
Dziś będzie kompletnie nierobótkowo, bo trochę ostatnimi czasy nazbierało się tematów różnych, ale niekoniecznie z robótkami związanych.
Na początek zacznę od wyróżnienia:
Wyróżnienie otrzymałam od Karoliny Kropka Kom, za co jej serdecznie dziękuję.
Wyróżnienie to przyznaje się blogom o liczbie obserwatorów mniejszej niż 200 osób.
Oto zasady tego wyróżnienia :
1. Napisz 11 losowych faktów o sobie.
2. Odpowiedz na 11 pytań.
3. Odwiedź pozostałe 10 blogów nominowanych razem z Tobą.
4. Nominuj 11 innych blogów do 200 obserwatorów, które przekazują nominacje dalej układając 11 własnych pytań.
1. Zatłoczone centrum miasta czy raczej bezludna wyspa. - bez różnicy, w każdym miejscu potrafię się wyłączyć i zostać sam na sam ze swoimi myślami, choć oczywiście na bezludziu myśli się łatwiej...
2. Co Cię najbardziej denerwuje w ludziach. - może się wydać to dziwne, co powiem, ale drugi człowiek mnie nie denerwuje, raczej jest mi żal osób, które postępują w życiu bezmyślnie, wulgarnie i krzywdzą osoby wokół siebie
3. Zakupy to u Ciebie szybka decyzja czy godziny spędzone na czytaniu etykiet. - raczej szybka decyzja, gdy idę do sklepu po z góry określone produkty, które znam. W pozostałych przypadkach czytam i czytam i czytam...
4. Najpierw mówisz potem myślisz czy długo ważysz słowa zanim się odezwiesz. - staram się myśleć, gdy mówię, choć zdarza mi się coś palnąć..
5. Robisz jedną rzecz od początku do końca czy kilka jednocześnie. - kilka jednocześnie, tak jest ciekawiej...
6. Niepowodzenie Cię zniechęca czy raczej daje kopa by dalej próbować. - raczej zniechęca, choć sporo nad sobą pracuję, aby tak się nie działo
7. Dajesz drugą szansę czy skreślasz osobę, która cię zawiodła. - daję drugą szansę, ale już nie ufam bezgranicznie gdyż zadra została...
8. Zwierzę - zwykły towarzysz czy przyjaciel po którym płaczesz. - przyjaciel
9. Największa tragedia kulinarna w Twoim życiu. - gotowanie nie jest moją specjalnością, toteż kompletnie nie przykładam wagi do tej czynności i raczej wszystko wychodzi zjadliwe, a jeśli tak nie było, to widocznie niezbyt się tym przejęłam, aby pamiętać :))
10. Lubisz niespodzianki czy zaczynasz czytać książkę od ostatniej strony. - raczej czytam od początku do końca, ale niektóre książki aż się proszą, aby zajrzeć na ostatnie strony...
11. Filmy grozy czy raczej komedie romantyczne.- grozy za dużo jest wokół nas, wolę zdecydowanie komedie, nawet romantyczne..
Na początek zacznę od wyróżnienia:
Wyróżnienie otrzymałam od Karoliny Kropka Kom, za co jej serdecznie dziękuję.
Wyróżnienie to przyznaje się blogom o liczbie obserwatorów mniejszej niż 200 osób.
Oto zasady tego wyróżnienia :
1. Napisz 11 losowych faktów o sobie.
2. Odpowiedz na 11 pytań.
3. Odwiedź pozostałe 10 blogów nominowanych razem z Tobą.
4. Nominuj 11 innych blogów do 200 obserwatorów, które przekazują nominacje dalej układając 11 własnych pytań.
I wybaczcie, ale ostatnio mam tak przeładowaną głowę, że wyłamię się z powyższych zasad i pozwolę sobie jedynie odpowiedzieć na pytania Karoliny:
2. Co Cię najbardziej denerwuje w ludziach. - może się wydać to dziwne, co powiem, ale drugi człowiek mnie nie denerwuje, raczej jest mi żal osób, które postępują w życiu bezmyślnie, wulgarnie i krzywdzą osoby wokół siebie
3. Zakupy to u Ciebie szybka decyzja czy godziny spędzone na czytaniu etykiet. - raczej szybka decyzja, gdy idę do sklepu po z góry określone produkty, które znam. W pozostałych przypadkach czytam i czytam i czytam...
4. Najpierw mówisz potem myślisz czy długo ważysz słowa zanim się odezwiesz. - staram się myśleć, gdy mówię, choć zdarza mi się coś palnąć..
5. Robisz jedną rzecz od początku do końca czy kilka jednocześnie. - kilka jednocześnie, tak jest ciekawiej...
6. Niepowodzenie Cię zniechęca czy raczej daje kopa by dalej próbować. - raczej zniechęca, choć sporo nad sobą pracuję, aby tak się nie działo
7. Dajesz drugą szansę czy skreślasz osobę, która cię zawiodła. - daję drugą szansę, ale już nie ufam bezgranicznie gdyż zadra została...
8. Zwierzę - zwykły towarzysz czy przyjaciel po którym płaczesz. - przyjaciel
9. Największa tragedia kulinarna w Twoim życiu. - gotowanie nie jest moją specjalnością, toteż kompletnie nie przykładam wagi do tej czynności i raczej wszystko wychodzi zjadliwe, a jeśli tak nie było, to widocznie niezbyt się tym przejęłam, aby pamiętać :))
10. Lubisz niespodzianki czy zaczynasz czytać książkę od ostatniej strony. - raczej czytam od początku do końca, ale niektóre książki aż się proszą, aby zajrzeć na ostatnie strony...
11. Filmy grozy czy raczej komedie romantyczne.- grozy za dużo jest wokół nas, wolę zdecydowanie komedie, nawet romantyczne..
Ufff...
A teraz coś z innej beczki.
Na początek zwierzaki. A raczej minizwierzaki. A raczej owady. Chrabąszcze. Siedząc wieczorem na balkonie, zachwycając się zapadającym ciepłym zmierzchem i oczekując na zapalenie się na niebie miliardów iskierek, moje ucho podchwyciło dziwne dźwięki dobiegające z podłogi. Schyliłam się i cóż zobaczyłam? Owadzie zapasy:
Chrabąszcze te zwarły się w tej pozycji na dość długo, razem z mężem mieliśmy całkiem interesujące widowisko...
Nie potrafię nie pochwalić się moim storczykiem:
One kwitną u mnie jak szalone, więc temat może wydać się nudny. Ale tym razem zachwyciły mnie niezwykłe barwy, jakie w tym roku storczyk przybrał. Kolor wydaje się ciemniejszy i bardziej nasycony, niż poprzednim razem, a przecież nie był przesadzany, przestawiany i wody nie zmieniłam. Poza tym już niedługo rozkwitnie znów jasny storczyk, gdyż puścił dwa pędy, na których widać już całe mnóstwo pąków...
W ciągu ostatnich dni moje robótki leżą i kwiczą żałośnie, gdyż mam napad na:
I tak sobie pomyślałam, że te wszystkie kawałki mogą się jeszcze komuś przydać, zwłaszcza osobom szyjącym lalki i ubranka dla lalek i maskotek. Nie ogłaszam candy, bo to jest bez sensu. Tym razem, kto pierwszy, ten lepszy. Osobę zainteresowaną proszę o komentarz pod tym postem z zaznaczeniem, czy chce jeden z powyższych zestawów, czy bierze oba, a na maila proszę o adres do wysyłki.
A jeśli ktoś się spóźni, to proszę nie wylewać łez, jeszcze nie raz będę miała takie coś do oddania, muszę tylko odkopać :))
W ciągu ostatnich dni moje robótki leżą i kwiczą żałośnie, gdyż mam napad na:
Tak, tak, czereśnie... Trudno jest machać szydełkiem lub drutami sięgając jednocześnie po te niesamowite owoce. W tym roku zjadłam ich całe mnóstwo i chyba się w końcu dojadłam. Moi bliscy twierdzą, że chyba mam żołądek ze stali, bo normalny człowiek to po takich ilościach z WC chyba by nie wyszedł.... :)) A ja tam twierdzę, że jeśli się ma na coś aktualnie apetyt, to znak, że organizm tego potrzebuje i żadna ilość mu nie zaszkodzi :))
I tak zupełnie na koniec małe ogłoszenie "parafialne"
Otóż mam do oddania trochę szmatek - pozostałości po moich przeróbkach szyciowych, głównie końcówki za długich nogawek.
Zestaw nr1 - cieńsze szmatki, największy kawałek to elastyczne płócienko odcięte z bluzki koszulowej. Pozostałe to końcówki nogawek spodni o różnej wielkości, nie odwijałam podłożeń. Białe nogawki są przybrudzone i nie prałam ich, gdyż materiał się trochę strzępi. Najlepiej coś uszyć i wtedy wyprać. Na wierzchu ten sznurek i lamówka, to jedwab.
Zestaw nr2 - kawałki po skracaniu dżinsów i jeden sztruksowy. Większość z nich jest elastyczna
A jeśli ktoś się spóźni, to proszę nie wylewać łez, jeszcze nie raz będę miała takie coś do oddania, muszę tylko odkopać :))
wtorek, 25 czerwca 2013
Od serca
Znów nadszedł ten czas. Czas, gdy bliska osoba ma swoje święto. Czas, gdy bliskiej osobie chciało by się podarować coś szczególnego, unikalnego i pożytecznego. Coś, co wywoła uśmiech na jej twarzy i zawsze przypomni o darczyńcy. Czas imienin teściowej...
Niełatwo jest zrobić taki prezent osobie w pewnym (mocno dorosłym) wieku. Nawet życzenia 100 lat wydają się sporym nietaktem, zwłaszcza że do setki nawet dekady nie brakuje...
Nie chce ona, aby coś jej specjalnie kupować, gdyż w jej mniemaniu, wszystko co potrzebne do życia już posiada. A zbytkiem może nie zdążyć się nacieszyć... Tak rozmyślając przypomniałam sobie jak rozbłysły jej oczy na widok ubiegłorocznego prezentu. Zapragnęłam to powtórzyć. Wymyśliłam sobie czerwoną serwetkę, najlepiej z motywami serca. Przecież walentynki można cały rok obchodzić, a co :))
Nawet wzór znalazłam, nawet więcej niż 60% zrobiłam, ale... No właśnie, ale wzór okazał się być kiepsko rozpisany. Serwetka zaczęła się układać w koszyczek, więc poszła do sprucia. Tym sposobem, mój początkowy zamysł legł w gruzach, a że czasu zrobiło się mało i ręka ciągle boli, musiałam postawić na coś sprawdzonego. I oto proszę:
W trakcie suszenia
A poniżej z wcześniej zrobioną zieloną serwetką. Widać, jaka czerwona jest wielka:
Serwetka powstała z kordonka MAXI, zużyłam całą szpulę 100g. Szydełko jak zwykle, Daily nr3
Wzór identyczny, jak w zrobionej przeze mnie serwetce zielonej, pochodzi z gazetki Szydełkiem i na drutach nr6/2005
Teraz czerwona serwetka leży teraz na ławie teściowej i cieszy jej oczy, a ja puchnę z dumy.. :))
Niełatwo jest zrobić taki prezent osobie w pewnym (mocno dorosłym) wieku. Nawet życzenia 100 lat wydają się sporym nietaktem, zwłaszcza że do setki nawet dekady nie brakuje...
Nie chce ona, aby coś jej specjalnie kupować, gdyż w jej mniemaniu, wszystko co potrzebne do życia już posiada. A zbytkiem może nie zdążyć się nacieszyć... Tak rozmyślając przypomniałam sobie jak rozbłysły jej oczy na widok ubiegłorocznego prezentu. Zapragnęłam to powtórzyć. Wymyśliłam sobie czerwoną serwetkę, najlepiej z motywami serca. Przecież walentynki można cały rok obchodzić, a co :))
Nawet wzór znalazłam, nawet więcej niż 60% zrobiłam, ale... No właśnie, ale wzór okazał się być kiepsko rozpisany. Serwetka zaczęła się układać w koszyczek, więc poszła do sprucia. Tym sposobem, mój początkowy zamysł legł w gruzach, a że czasu zrobiło się mało i ręka ciągle boli, musiałam postawić na coś sprawdzonego. I oto proszę:
W trakcie suszenia
A poniżej z wcześniej zrobioną zieloną serwetką. Widać, jaka czerwona jest wielka:
Serwetka powstała z kordonka MAXI, zużyłam całą szpulę 100g. Szydełko jak zwykle, Daily nr3
Wzór identyczny, jak w zrobionej przeze mnie serwetce zielonej, pochodzi z gazetki Szydełkiem i na drutach nr6/2005
Teraz czerwona serwetka leży teraz na ławie teściowej i cieszy jej oczy, a ja puchnę z dumy.. :))
Subskrybuj:
Posty (Atom)




















































