piątek, 31 maja 2013

I na niebiesko

Po zrobieniu bluzki z poprzedniego posta czułam lekki niedosyt. Tamten model miał być odrobinę inny, niż ostatecznie zrobiłam, więc postanowiłam zrobić jeszcze jedną bluzkę:


kilka zbliżeń






Tradycyjnie kilka szczegółów technicznych.
Użyłam kordonka Snehurka Ombre w odcieniu melanżu lazurowego błękitu oraz koloru jednolitego. Przy tym miałam kilka resztek błękitu, więc nie jestem w stanie dokładnie określić zużycia wszystkich nici. Całych kłębuszków wyszło jakieś 6 szt i trochę kawałków resztek. Szydełko jak zwykle: Daily nr 3 (zdaje się odpowiednik Tulip 1,5)

I jak to w procesie twórczym bywa, chociaż to wykonanie jest najbliższe temu, co siedziało w mojej głowie, nadal czuję lekki niedosyt. W związku z tym postanowiłam zrobić jeszcze jedną bluzkę z wykorzystaniem tego wzoru, który jak widać niezmiernie mi się spodobał. I w tym momencie proszę Was o podpowiedź: jaki kolor wykorzystać tym razem??  Dostępne są: fiolety, zielenie, brązy, jasny róż oraz kompletnie kolorowy misz-masz :)) I obiecuję, że w oczekiwaniu na Wasze głosy odczekam tydzień :))
Pozdrawiam serdecznie :))

czwartek, 23 maja 2013

Na czerwono

Jako efekt naglącej potrzeby, spadła z mojego szydełka taka oto letnia bluzeczka:


parę zbliżeń:






Wzór jak widzicie, jest identyczny z niedawno robioną słoneczną bluzką. Zużyłam 6,5 motka kordonka Snehurki ombre w dwóch odcieniach czerwieni, szydełko takie samo jak zawsze: Daily nr3
I przyznam się Wam szczerze, że zupełnie zapomniałam, ile ostatnio zużyłam kordonka i w błogiej nieświadomości zaczęłam robótkę. Schody zaczęły się po kilkunastu motywach, gdyż okazało się, że tego koloru starczy mi jedynie na 4 rządki motywów, a to za mało. Bo gdzie jeszcze rękawy? I gdzie wykończenia? I gdzie ja coś tak krótkiego ubiorę? Już szykowałam się do rajdu po okolicznych pasmanteriach, gdy w oczy me wpadły kłębuszki z innym odcieniem. Początkowo miałam bardziej pokombinować i dół zrobić innym wzorem, ale po dłuższym namyśle postawiłam na zestaw uprzednio sprawdzony. W stosunku do słonecznej bluzki zmieniłam jedynie sposób wykończenia :)) Dodam tylko, że jestem z tej czerwonej całkowicie zadowolona. :))

niedziela, 12 maja 2013

Chusta nr1

Wierzcie mi, byłam już przygotowana do tego, aby chustę z antycznego różu przerobić na coś całkiem innego, gdyż zabrakło mi nici na jej wykończenie. Ale w trakcie przeszukiwań moich zasobów włóczkowych związanych z nowym projektem, natrafiłam na jeszcze jeden kłębuszek tych nici. Wobec tego odkrycia, wszystko inne musiało poczekać, a ja zajęłam się wykończeniem tej chusty:



Nie znam pochodzenia tej nici, było to coś z odzysku. Coś miękkiego, lekko lejącego, zachowującego się jak jedwab, ufarbowanego na szary róż z niebieskimi refleksami. Szydełko nr 2. Promień chusty to ca 90cm, więc jest się czym otulić.
Poniżej zdjęcia w trakcie suszenia:


i zbliżenia wzoru



W trakcie prania miałam przez chwilę nie lada niespodziankę. Chusta zrobiła się w wodzie SZARONIEBIESKA. Na szczęście po wyjęciu z wody odzyskała swój niespotykany kolor.

Chustę zrobiłam wg identycznego wzoru, jak chustę z poprzedniego posta. I pewnie zauważyliście, że nie trzymałam się kurczowo schematu i że jak najbardziej da się zrobić wg niego chustę w dowolnie dużym rozmiarze. Otóż powtórzyłam motyw ananasów 3,5 razy, a przy samym końcu, przed ostatnim motywem,  nie zrobiłam już drabinki, lecz pojedynczy rząd słupków. Po prostu widziałam już, że nici nie ma zbyt wiele i inaczej się nie da. W każdym bądź razie wyrobiłam tą nitkę do samego końca i mam tylko nadzieję, że gdzieś w zakamarkach nie czai się kolejny kłębuszek tej włóczki...
Pozdrawiam serdecznie

sobota, 4 maja 2013

Ekwiwalent

Jako zamiennik za ostatnio pokazywaną chustę w kolorze antycznego różu, zrobiłam chustę wg identycznego wzoru lecz z innej wloczki:



zdjęcie odrobinę ciemne, ale robione rano przed dzisiejszym wyjazdem na łono przyrody.

Zużyłam jeden cały motek wełny estońskiej 800m/100g. Nic nie zostało. A szydelko standardowe nr 2 :-)

Link do wzoru wrzuce później, jak wrócę :-) Pozdrawiam  serdecznie :-)

Update...
już wróciłam i oto obiecany link: wzór ten znajdziecie u Marianny Lary. Jak zwykle, mało odpornych ostrzegam, że możliwe jest wystąpienie efektów niepożądanych, w tym zawroty głowy, powstałych z natłoku cudowności... Ale mimo to gorąco polecam :)))

Update2
Załączam fotkę chusty wykonaną w lepszym niż pierwotnie świetle.


środa, 1 maja 2013

Decyzja podjęta

Długo się zastanawiałam, ale podjęłam decyzję. Estońską bluzkę opisywaną w poprzednim poście pozostawiam z krótkim (w okolicach łokcia) rękawie. Pierwszym, chyba decydującym czynnikiem był chyba czynnik praktyczny, gdyż obawiam się, że rękawy mogłyby się zbyt szybko w takiej bluzeczce mi zużyć. Drugim czynnikiem było to, że jakoś nie przemawiał do mnie tak do końca kolorystyczny miszmasz, jaki chciałam poczynić. A trzecim czynnikiem tej decyzji było moje "niechcemisie". Po prostu miałam dość kombinacji.
Zakończyłam, wyprałam, wysuszyłam i popatrzcie tylko:


tył


i zbliżenia



Jak widać powyżej, miałam dziś spory kłopot ze światłem, gdyż co chwilę się zmienia i trudno mi było dostosować ustawienia aparatu...

Ale nie o świetle chciałam powiedzieć, tylko o czymś innym. Pewnie zauważyliście już, że to dzisiejsze na manekinie wygląda jakoś tak inaczej niż ostatnio... I macie rację. Po praniu przeżyłam moment grozy, gdyż bluzeczka ogromnie mi się wyciągnęła i suszenie na płasko tylko w niewielkim stopniu jej pomogło odzyskać pierwotny kształt. Więc zamiast bluzki mam tunikę... :))

Całą tunikę wykonałam z JEDNEGO motka wełny estońskiej (800m/100g), szydełkiem nr 2. I wyrobiłam motek do samiutkiego końca. Nic nie zostało. Splot dość luźny, gdyż obawiałam się, że może się sfilcować. Tymczasem bluzka się rozciągnęła... :))
Ponadto robiłam całość od góry, łącząc elementy w trakcie robienia., dół bluzki i rękawów robiłam na okrągło.

I tak jeszcze muszę się z Wami podzielić moimi przemyśleniami na temat tej wełny estońskiej. Wełna o gramaturze 800m/100g idealnie nadaje się na szydełko, gdyż w dodatku jest dość sztywna i szybko widać kształt. Przeszkadzało mi w niej natomiast spora momentami nierówność nitki, czasem miałam wrażenie że jest niedokręcona, czasem przeciwnie - że jest przekręcona, gdyż potrafiła zwijać się w precelek. Drugą rzeczą, które w niej mnie wkurzały, były wplątane różnorakie farfocle świadczące o zbyt dużej niefrasobliwości prządki przy jej oczyszczaniu. Aż szkoda, bo tak piękne kolory zasługują na dużo więcej.
Natomiast po wypraniu czekała mnie kolejna niespodzianka, gdyż sztywna i nieco sznurkowa wełna zrobiła się bardziej miękka i puchata. I jestem ogromnie ciekawa, jak będzie się zachowywała w noszeniu i kolejnych praniach.
.
Robiłam wg TEGO WZORU znalezionego w albumie Picasa u Marianny Lary. I uwaga! Wchodzicie na własną odpowiedzialność, bo za skutki uboczne nie odpowiadam :))))) Jednym słowem kolejna skarbnica wzorów wszelakich :)) Miłego oglądania :))

niedziela, 28 kwietnia 2013

Niedokończone opowieści...

Okropnie Was zaniedbałam, wiem.. Biję się w piersi i uprzejmie donoszę, że u mnie właściwie wszystko ok, tylko gdzieś tam zagubiłam się w czasie i wciąż odnaleźć się nie mogę.
Mogłabym zrzucać winę na wiosnę i wiosenne porządki, zwłaszcza w ubraniach, albo na wiosnę i zastój twórczy, albo na wiosnę i przyjemność czytania na powietrzu... Ale prawda jest taka, że wszystkie powyższe trzy rzeczy przegrywają z moim zwykłym niezdecydowaniem i brakiem swojego rodzaju pomysłu w celu napisania czegokolwiek. Tej wersji będę się trzymała a teraz pora przejść do opowieści

Pierwszą niedokończoną opowieścią jest chusta


Zrobiona na szydełku. I byłaby już dawno skończona, gdyby nie zabrakło mi nitki i pomysłu, czym by ją przedłużyć. Na razie pozostała niedokończona.


Drugą niedokończoną opowieścią jest taka oto fuksjowa robótka:


Na razie leży, choć ten kawałek na pewno pójdzie do sprucia, ponieważ po przerobieniu takiego kawałka zorientowałam się, że bluzeczka będzie na mnie za wąska. A w cud błyskawicznego schudnięcia nie wierzę...


Trzecią niedokończoną opowieścią jest taka oto robótka na drutach:


Na razie leży i żałośnie popiskuje, tylko dlatego, że w międzyczasie wzięło mnie na szydełko. I tak sobie toto leży i skutecznie blokuje mi druty, na które mam już przewidzianą kolejną robótkę. Obiecuję jednak, że wkrótce skończę ten sweterek, zaraz po tym, jak uporam się z

Czwartą niedokończoną opowieścią:


Projekt się nadal przerabia, chociaż zabrakło mi włóczki na rękawy i po prostu nie mam pojęcia, czy zostawić krótkie, czy dorobić z innej włóczki. Mam z tej włóczki jeszcze kilka innych kolorów, lecz uszykowałam sobie do tej bluzki cieniowany niebieski i tak patrzę na niego i patrzę i patrzę.,.. i ciągle się waham. Gdyby to był kordonek, to zostawiłabym rękawy krótkie, ale to wełna, gryząca jak diabli i bluzeczka jest przeznaczona do noszenia na cienki golfik, więc wolałabym rękaw długi. Decyzje decyzje...

I jest jeszcze jedna niedokończona opowieść, na maszynie do swetrów, lecz jakoś tak zdjęcia zapomniałam zrobić, a teraz jest trochę za ciemno na fotki. Jakoś nie czuję parcia w sobie, żeby tą bluzeczkę skończyć, dlatego tak sobie wisi na igłach i czeka.

Ok, dość już opowieści na dzisiaj, idę sobie poczytać, a Wam udanego wieczoru życzę :))

piątek, 12 kwietnia 2013

Coś, czego nie będzie; coś, czego raczej nie będzie i coś, co może będzie

Po ostatnim sukcesie słonecznej bluzki nie chciałam się jeszcze rozstawać z szydełkiem, choć czeka na mnie bluzka na drutach, a druga na maszynie do swetrów (!!). I właściwie już dziś powinnam dumnie prężyć pierś i puszyć się jak paw z dumy, ale... niczego nie skończyłam.

A zaczęło się od przemożnej chęci przerobienia wzoru znalezionego w necie na spódnicę. Najpierw na tapetę (czytaj: szydełko) wleciała granatowa Perle8. Urobiłam kawałek, po czym stwierdziłam, że przy tym kolorze oczy mi wysiadają. Tak szybko sprułam, że nie chwyciłam za aparat, aby uwiecznić przerobiony kawałek. Ale wieczór zleciał...
Następna w ręce wpadła mi inna, grubsza bawełna w odcieniu pięknej śliwki:

Oczywiście, to już historia, powyższy kawałek został unicestwiony. Powód: ręce mi wysiadały od tej grubej szorstkiej bawełny. Raczej powstanie z niej bluzeczka na drutach i z szydełkowymi elementami.

Po tych dwóch porażkach wskoczyła jeszcze na szydełko cienka beżowa bawełna:

 I niestety to również nie wypaliło. Wzór okazał się zbyt kordonkożerny, a że w tym momencie robótki zorientowałam się, że tego kordonka na pewno mi nie wystarczy, zaniechałam dalszego przerabiania.

Ale to nie był jedyny powód tych wszystkich porażek. Najpoważniejszym mankamentem tego wzoru jest to, że za każdym razem ananasy tworzą zbyt mocną falbanę, a to w upragnionej przez siebie spódnicy jest elementem dla mnie zakazanym. W związku z powyższym podjęłam decyzję: koniec i kropka - spódnica z tego wzoru nie powstanie, chyba że uda mi się nieco ten wzór zmodyfikować.


Następną robótką, na którą "straciłam" cały kolejny wieczór jest coś takiego:

 Nie wiem co to za włóczka, ale na te piękne kolory antycznego różu przetykane niebieskimi refleksami moje oczy łypały pożądliwie już od jakiegoś czasu, aż wreszcie ten czas nastąpił. Na odcisk mi również nastąpił. Ubzdurałam sobie, że zrobię na szydełku z pojedynczej nitki. Na głowę mi musiała wleźć jakaś ciemność ciemnista, bo najwyraźniej już zapomniałam, jak to się długo i nieprzewidywalnie taką cieniznę przerabia. W dodatku znalazłam błąd, co sprawi, że kawałek robótki pójdzie do sprucia. I tym samym mój zapał do niej zmalał diametralnie. Myślę, że raczej nic z tego nie będzie, na razie leży i kwiczy.

Kolejne dwa wieczory zajęło mi szydełkowanie czegoś takiego:


























Do wykonania tej robótki wykorzystuję drugi motek tej samej włóczki, jak piętro wyżej, z tym że robię z podwójnej nitki. Dorwałam jeszcze inny schemat, a to coś będzie miało jeszcze inne przeznaczenie, niż wszystkie poprzednio pokazywane robótki. I  właściwie powinien być już prawie koniec, ale mój zapał do szydełka zmalał do minimum i zdaje się, że robię wszystko, aby nic nie robić... ;)) W każdym razie coś może z tego będzie, a Wy trzymajcie proszę kciuki, aby zapał wrócił :))
Pozdrawiam serdecznie :))

niedziela, 7 kwietnia 2013

Słonecznie

Robiłam sobie takie coś, co planowałam od jesieni. I tak robiłam i robiłam ...i robiłam, gdy w pewnym momencie pojawiło się pewnego rodzaju nieokreślone znużenie. Była (i jest) to robótka niemalże bez wzoru, więc nuuuda... Poza tym barwy takie jakieś niewesołe, a ja zapragnęłam słońca. I nagle jakby niebiosa się rozstąpiły, a w moim kierunku spłynęła upragniona i nader pożądana materia przez wszelkiego rodzaju twórców i artystów: olśnienie..
Dawno szydełka w dłoni nie trzymałam, lecz w głowie już widziałam te kształty okrągłe, ażury i duużo słońca:





Zdjęcia małe, ale gdy już wkrótce odzyskam bardziej normalnie działające łącze, obiecuję powiększyć.

Zużyłam 5,5 motka  kordonka Stokrotki, szydełko takie samo jak zawsze: Daily nr3.

Wzór znalazłam w necie. W kilku albumach Picasa. U Sigity wydaje mi się najbardziej wyraźny. Tylko uprzedzam, że wchodzicie tam na własną odpowiedzialność, bo może to grozić palpitacją serca, zawrotami głowy, wytrzeszczem oczu, opadem szczęki lub innymi trudno dającymi się przewidzieć dolegliwościami :)) Piszę o tym, ponieważ jakiś czas temu "pobiegałam" dużo po tym i innych albumach Picasa i w pewnym momencie, po opisanych wyżej objawach, pojawiło się uczucie dziwne, jakiś taki żal, że ja tak nie potrafię. W dodatku zaczęłam sobie zadawać pytanie, czy życia mi starczy, żeby zrealizować choć część pomysłów, które tam znalazłam. Cóż, będę próbowała :))

środa, 3 kwietnia 2013

Z lekka przyrodniczo...

Krótko przed świętami, w akcie tęsknoty za dniami ciepłymi i słonecznymi, odwiedziliśmy nasze morze. A tam jeszcze śnieg i wiatr. Ale jaki wiatr! Mieliśmy w planie spacer brzegiem morza, ale zwyczajnie się nie dało. Dobrze, że przytyłam, bo inaczej chyba by mnie porwało.... ;))

Oto nadmorska część Świnoujścia:































oraz Fort Zachodni:



























Wy sobie podziwiajcie, a ja wracam do swoich robótek... :)) Miłego dnia!

p.s. Dziękuję za Wasze życzenia świąteczne i komentarze. Gdy tylko się uda, postaram się na nie odpowiedzieć.

piątek, 29 marca 2013

Zielone z niespodzianką

Może bardziej by pasowało „jajko z niespodzianką”, ale ta niespodzianka się nie otwiera i nie rozbija, a z jajkiem ma wspólne jedynie nieznaczne odcienie żółci.
W każdym razie, zgodnie z oczekiwaniami, przedwczoraj skończyłam zielony sweterek. Taki sobie zwykły, prosty, i wydawało by się bez udziwnień, sweterek:


Parę zbliżeń:




Ciekawie za to zaczyna się z tyłu…





Ot i niespodzianka :))

Szkoda tylko, że nie udało mi się dobrze sfotografować tych kolorów swetra, bo aparat straszliwie rozjaśnił. Sweter ma bardzo żywe, zielone odcienie, a tu widać coś bardzo wyblakłego...

Zdradzę Wam tak na marginesie, że w trakcie robienia tego swetra przeżyłam moment grozy, gdy po zrobieniu rękawów i urobieniu jakichś 10cm tułowia zorientowałam się, że pomyliłam się przy przerabianiu lewego wzoru. Mało zawału nie dostałam. O pruciu mowy nie było, byłam już za daleko. Jak sobie poradziłam? Wyprułam cały pas wzoru (kilka powtórzeń!) i zrobiłam od nowa. I cieszyłam się, że jest to pas wzoru złożony z 8 oczek, a nie wzór na większą szerokość swetra. Wprawdzie, gdyby się dokładnie przyjrzeć, widać w którym miejscu naprawiałam, bo oczka nie wyszły już takie równe, ale pewnie po praniu się wszystko wyrówna :))

Tradycyjnie kilka szczegółów technicznych.
Sweter robiony od góry, całość bez zszywania, tylko dlatego, że nie wiedziałam na jaką długość starczy mi wełny, więc ciągnęłam w dół do końca (rękawy wyrobiłam w pierwszej kolejności). Został tylko niewielki kawałek włóczki
Użyłam niedawno własnoręcznie farbowanej, przewiniętej w trzy nitki wełny ze szpuli. Nie wiem ile, gdyż nie mam pojęcia, jak bezstresowo zmierzyć przewijaną włóczkę.
Użyłam druty KP nr3.
Sweter jest zapinany na przezroczyste zatrzaski (odpada problem rozmieszczenia dziurek na guziki, gdy nie znamy długości swetra)

Przy robieniu swetra posiłkowałam się wzorem z Marty-wzory irlandzkie nr 3 październik 1997:



Jednakże zamiast pojedynczego warkocza pomiędzy wzorami, robiłam jedynie jedno prawe oczko. Wyszło delikatniej.


A tak na koniec mały dodatek futrzasty.



Myszka pomaga mi przy wstawianiu tego posta, co nawiasem mówiąc, przy tak kiepsko działającym u mnie necie, jest swoistym rodzajem tortury…

A tak na marginesie dodam, że piękną zimę mamy tej wiosny, nie ma co. Zastanawiam się, czy choinki nie wyciągnąć... ;))