Może bardziej by pasowało „jajko z niespodzianką”, ale ta niespodzianka się nie otwiera i nie rozbija, a z jajkiem ma wspólne jedynie nieznaczne odcienie żółci.
W każdym razie, zgodnie z oczekiwaniami, przedwczoraj skończyłam zielony sweterek. Taki sobie zwykły, prosty, i wydawało by się bez udziwnień, sweterek:
Parę zbliżeń:
Ciekawie za to zaczyna się z tyłu…
Ot i niespodzianka :))
Szkoda tylko, że nie udało mi się dobrze sfotografować tych kolorów swetra, bo aparat straszliwie rozjaśnił. Sweter ma bardzo żywe, zielone odcienie, a tu widać coś bardzo wyblakłego...
Zdradzę Wam tak na marginesie, że w trakcie robienia tego swetra przeżyłam moment grozy, gdy po zrobieniu rękawów i urobieniu jakichś 10cm tułowia zorientowałam się, że pomyliłam się przy przerabianiu lewego wzoru. Mało zawału nie dostałam. O pruciu mowy nie było, byłam już za daleko. Jak sobie poradziłam? Wyprułam cały pas wzoru (kilka powtórzeń!) i zrobiłam od nowa. I cieszyłam się, że jest to pas wzoru złożony z 8 oczek, a nie wzór na większą szerokość swetra. Wprawdzie, gdyby się dokładnie przyjrzeć, widać w którym miejscu naprawiałam, bo oczka nie wyszły już takie równe, ale pewnie po praniu się wszystko wyrówna :))
Tradycyjnie kilka szczegółów technicznych.
Sweter robiony od góry, całość bez zszywania, tylko dlatego, że nie wiedziałam na jaką długość starczy mi wełny, więc ciągnęłam w dół do końca (rękawy wyrobiłam w pierwszej kolejności). Został tylko niewielki kawałek włóczki
Użyłam niedawno własnoręcznie farbowanej, przewiniętej w trzy nitki wełny ze szpuli. Nie wiem ile, gdyż nie mam pojęcia, jak bezstresowo zmierzyć przewijaną włóczkę.
Użyłam druty KP nr3.
Sweter jest zapinany na przezroczyste zatrzaski (odpada problem rozmieszczenia dziurek na guziki, gdy nie znamy długości swetra)
Przy robieniu swetra posiłkowałam się wzorem z Marty-wzory irlandzkie nr 3 październik 1997:
Jednakże zamiast pojedynczego warkocza pomiędzy wzorami, robiłam jedynie jedno prawe oczko. Wyszło delikatniej.
A tak na koniec mały dodatek futrzasty.
Myszka pomaga mi przy wstawianiu tego posta, co nawiasem mówiąc, przy tak kiepsko działającym u mnie necie, jest swoistym rodzajem tortury…
A tak na marginesie dodam, że piękną zimę mamy tej wiosny, nie ma co. Zastanawiam się, czy choinki nie wyciągnąć... ;))